Ο Ιβάν Τουργκένιεφ (1818-1883) είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Ρώσους πεζογράφους του 19ου αιώνα. Σπούδασε στη Μόσχα, στην Αγία Πετρούπολη και στο Βερολίνο. Αν και ανήκε σε πλούσια αριστοκρατική οικογένεια, με πολλούς δουλοπάροικους στην ιδιοκτησία της, αγωνίσθηκε σθεναρά για την κατάργηση της δουλοπαροικίας και σε αυτό το θέμα αναφέρεται αλληγορικά και το έργο του "Μουμού". Ο Τουργκένιεφ ασχολήθηκε αρχικά με την ποίηση, γρήγορα όμως στράφηκε στην πεζογραφία και την δραματουργία. Υπήρξε ο πρώτος που χρησιμοποίησε και όρισε τη λέξη "μηδενιστής", στο έργο του "Πατέρες και παιδιά". Στα κυριότερα έργα του Τουργκένιεφ συγκαταλέγονται: Διηγήματα-Συλλογές: "Αναμνήσεις ενός κυνηγού" (1852), "Μουμού" (1854), "Άσία" (1858), "Η πρώτη αγάπη" (1860), "Ο βασιλιάς Ληρ στη στέπα" (1870). Μυθιστορήματα: "Ρούντιν" (1856), "Η φωλιά των ευγενών" (1859), "Την παραμονή" (1860), "Πατέρες και παιδιά" (1862), "Ο καπνός" (1867), "Απάτητη γη" (1876). Θεατρικά: "Ένας μήνας στην εξοχή" (1855).