Αρχή  |   Ο λογαριασμός μου  |   Checkout  |   Επικοινωνία
 Καλάθι αγορών: 0 τεμάχια
Αναζήτηση:     Σύνθετη αναζήτηση
Κατηγορίες
ZAX1
Επιλογές
Newsletter
SEPTEMBRIOS14SELIDODEIKTES

 
Ψηλά τακούνια για πάντα
Συγγραφέας: Φραγκούλη - Αργύρη, Ιουστίνη
Κριτικές: 12 - Αξιολόγηση: Αστέρων!

Τιμή armosbooks.gr: 14.33EUR
Τιμή καταλόγου: 15.92EUR
Εκδότης: Εκδόσεις Αρμός
ISBN13: 978-960-527-796-3Σελίδες: 362
Ημ/νία Έκδοσης: Νοέμβριος/2013Μέγεθος: 14*21
Αρχή » Κατάλογος » Πεζογραφία » Ψηλά τακούνια για πάντα 
Προστέθηκε στις 22/11/2013.
Περιγραφή:

Ψηλά Τακούνια. Το όνειρο των κοριτσιών να βιαστούν να μεγαλώσουν για να φορέσουν τις γόβες των μαμάδων τους. Να λικνίζονται περπατώντας ρυθμικά στα καλντερίμια του νησιού τους, ψηλώνοντας μερικούς πόντους από τα τακούνια και την περηφάνια που έγιναν πραγματικά θηλυκά.

Η ιστορία που θα διαβάσετε είναι αληθινή και φωτογραφίζει τις συμμαθήτριές μου με τις οποίες μεγάλωσα στην Λευκάδα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων.

Τα πρώτα τακούνια που δοκιμάσαμε ήταν εκείνα των μαμάδων μας, κι ορκιστήκαμε κρυφά πως εμείς για πάντα θα λικνιζόμαστε στις γόβες. Και καρφώσαμε ξύλινα τακούνια στις πλαστικές σαγιονάρες και πηγαινοερχόμασταν στη γειτονιά κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, προκαλώντας τη μήνη των μεγάλων. Μόνο η Αθηνά αρνιόταν να φορέσει ψηλά τακούνια, γιατί ήταν ψηλή κι ένιωθε άχαρη προσθέτοντας κι άλλο ύψος στη ζωή της. Εκείνη έμεινε πεισματικά προσηλωμένη στα μοκασίνια της, κι ας προσπαθούσαμε να την παρασύρουμε στη ματαιότητα της ψηλοτάκουνης γόβας.

Η ζωή μας σκόρπισε στα διάφορα σημεία του ορίζοντα, αλλά εμείς σμίγαμε πιστά τα καλοκαίρια και τους χειμώνες στο νησί, καταθέτοντας της αφοσίωσή μας η μία στην άλλη, μα πιότερο τις χίλιες δύο καταστάσεις που μας άλλαξαν και μας έστειλαν σε άλλους δρόμους, διαφορετικούς από εκείνους που είχαμε ονειρευτεί.

Γιατί η γυνακεία φιλία πρέπει να τιμηθεί ως το αποκορύφωνα της γυναικείας υπόστασης.

Κριτικές
11/06/2016: Ευτυχία Ματαλών Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
10/06/2016

Κριτική της Δρος Ευτυχίας Ματαλών

Ο τίτλος του μυθιστορήματος της Ιουστίνης Φραγκούλη-Aργύρη « Ψηλά τακούνια για πάντα », αφήνοντας να εννοηθεί κάποιο ενδιαφέρον εκ μέρους της συγγραφέως για την γυναικεία ματαιοδοξία και την γυναικεία ελαφρότητα, έρχεται σε αντίθεση με το περιεχόμενο του βιβλίου που χαρακτηρίζεται από πολύ βαθύτερες και σοβαρότερες έννοιες. Αυτές σχετίζονται με τις δυσκολίες, τα προβλήματα και τα διλήμματα που αντιμετώπισε (και αντιμετωπίζει ακόμα και σήμερα) το γυναικείο φύλο στην Ελλάδα, κατά τις τελευταίες πέντε ως έξι δεκαετίες.
Τα θέματα που θίγονται είναι πνευματικά, συναισθηματικά, σεξουαλικά και επαγγελματικά, καλυπτοντας έτσι όλες τις σφαίρες της γυναικείας ύπαρξης, σε ηλικίες που αναντιστοιχούν στην τρυφερή νεότητα μέχρι την ώριμότητα των 40 χρόνων. Η εξέταση και η ανάλυση όλων αυτών των θεμάτων γίνεται με εύληπτο τρόπο σε λογοτεχνικό φόντο, πράγμα που επιτρέπει στον αναγνώστη να χαρεί το διάβασμα, αλλά συγχρόνως να αποδεχθεί τα δύσκολα βιώματα που περιγράφονται παίρνοντας μιαν ανάσα και διευκολύνοντας τον μεταβολισμό τους με ψυχική άνεση.
Οι πρωταγωνίστριες είναι έξι . Από αυτές μία έχει τον κυριότερο ρόλο αλλά και οι υπόλοιπες πέντε δεν παύουν να κρατούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη ως το τέλος. Ο εσωτερικός τους κόσμος, οι διαπροσωπικές τους σχέσεις, ο αγώνας τους για ισότητα με το ανδρικό φύλο, η επιβίωσή τους παρα τις αντιξοότητες της ζωής και η δύναμη της φιλίας, περιγράφονται με ακρίβεια και γλαφυρότητα. Οι πλούσιες και εμπεριστατωμένες γνώσεις της συγγραφέως στον πολιτιστικό, λογοτεχνικό, ιστορικό, μουσικό και επιστημονικό τομέα επιτρέπουν να γίνονται πιστευτά τα διηγηματικά περιστατικά που πιθανότατα στηρίζονται επίσης και σε αληθινά δεδομένα. Η γραφή, σε στρωτή νεοελληνική γλώσσα «ρέει» και διευκολύνει την ανάγνωση. Υπάρχουν όμως μερικές εκφράσεις που δεν συναντιώνται συχνά και που φαίνονται να είναι κάπως αυθαίρετες. Πιθανόν αυτές δικαιολογούνται από την αστάθεια και τις μεγάλες αλλαγές που χαρακτηρίζουν την σημερινή ελληνική γλώσσα.
Η εξιδανίκευση και η αποφυγή του θυμού υπερέχουν όλων των άλλων ψυχολογικών μηχανισμών αμύνης. Τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας των έξι πρωταγωνιστριών είναι καλοβαλμένα και γίνονται πιστευτά.
Το παραπάνω βιβλίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν βοηθητικό στοιχείο και να συνδράμει με διάφορους τρόπους σε πιθανή φαινομενολογική έρευνα, στον τομέα της κοινωνικής ψυχολογίας με θέμα τις εμπειρίες, τις έγνοιες και τις ανησυχίες του γυναικείου φύλου, που εμφανίζονται από την αρχή της ενηλικίωσης μέχρι την ωριμότητα.
24/03/2014: Βάσω Μόραλη Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Πόσες δεν αναγνωρίσαμε στις ηρωίδες του βιβλίου της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη τις δικές μας παιδικές φιλίες, τις "κολλητές" μας -έστω και χωρίς τις δραματικές κορυφώσεις της μυθιστορίας της... Κοινά γαρ τα όνειρα της εφηβείας, οι ανασφάλειες και οι απόλυτες σιγουριές, τα πείσματα και τα αναπάντητα ερωτήματα... Το μυθιστόρημα με ταξίδεψε στη "δική μου" επαρχία, των εφηβικών χρόνων, αλλά και στην Αθήνα που από κοινού γνωρίσαμε -ιδίως στα τέλη του '70 με τέλη του '80- πριν πάρουμε τον δρόμο της ξενιτιάς, σαν την τραγική ηρωίδα, τη Τζούλια. Ευτυχώς, εμάς δεν μας βάραινε μια τόσο τραγική μοίρα, αλλά σίγουρα πήραμε στις αποσκευές μας αρκετούς "σκελετούς" (θαμμένα όνειρα, καταργημένα πρόσωπα απ' τη ζωή μας...). Η αλήθεια είναι πως ο τίτλος και τα φανταχτερά κόκκινα τακούνια στο εξώφυλλο με παρέσυραν κι ανυποψίαστη περίμενα μια ανάλαφρη εξιστόρηση των περιπετειών μιας κοριτσοπαρέας... Οι πρώτες σελίδες, όμως, με προσγείωσαν ανώμαλα στη δραματική πραγματικότητα που βίωσε η νεανική παρέα και σημάδεψαν για πάντα την ηρωίδα του μυθιστορήματος!.. Στις σελίδες του βιβλίου η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη ανακατεύει την πίκρα με τη γλύκα, την ανεμελιά με τον βαθύ πόνο, την ανευθυνότητα με τον πιο βαρύ "Σταυρό" που μπορεί να σηκώσει ο άνθρωπος (μια αβάσταχτη απώλεια), με τη μαστοριά που μας έχει συνηθίσει και στα προηγούμενα πονήματά της. Οι συχνές της επισκέψεις στη Νέα Υόρκη φαίνεται πως την έχουν κάνει ειδική στα "κοκτέιλ"... Βάζει τις σωστές "δόσεις", ώστε να φτιάξει το "ποτό" της ακαταμάχητο και να μας κάνει να το στραγγίξουμε ώς την τελευταία γουλιά. Χρειάζεται, άραγε, να γράψω πως περιμένω με ανυπομονησία τη συνέχεια;
03/02/2014: Μαίρη Σάββα-Ρουμπάτη Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
2 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Όταν μεγαλώνεις, τα δίνεις όλα για να βρίσκεις αφορμές και να ξαναζείς τα χρόνια της νιότης και της ανεμελιάς. Και δεν ξέρω με ποιο μαγικό τρόπο, σε όλες τις ιστορίες της νιότης, όσο «μακρινές» κι αν είναι, πάντα μέσα τους κρύβουν κάτι που θα σου θυμίζει τον εαυτό σου. Τον βρήκα και πάλι λοιπόν… Αυτή τη φορά, αφορμή για μια επιστροφή, το αγαπημένο βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη «Ψηλά Τακούνια για Πάντα». Ωδή για τη φιλία μεταξύ έξι κοριτσιών που δέθηκαν στα αθώα χρόνια της νιότης τους και ήταν αχώριστες, απομακρύνθηκαν αργότερα διανύοντας τα γόνιμα χρόνια τους, ταξίδεψαν σε έρωτες, και ξανάσμιξαν στη φάση της ωριμότητάς τους, είναι το βιβλίο της Ιουστίνης που επανεκδόθηκε από τις Εκδόσεις Αρμός. Πρόκειται για ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, που διατρέχει τις ζωές και την ψυχολογία των έξι γυναικών στην πορεία της ζωής τους, με κύρια πρωταγωνίστρια τη Τζούλια του Μόντρεαλ. Όπως αναφέρει η ίδια η συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου της, «η ιστορία είναι αληθινή και φωτογραφίζει τις συμμαθήτριές μου, με τις οποίες μεγάλωσα στη Λευκάδα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων. Τα πρώτα τακούνια που δοκιμάσαμε ήταν εκείνα των μαμάδων μας κι ορκιστήκαμε κρυφά πως εμείς για πάντα θα λικνιζόμαστε στις γόβες. Και καρφώσαμε ξύλινα τακούνια στις πλαστικές σαγιονάρες και πηγαινοερχόμασταν στη γειτονιά κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, προκαλώντας τη μήνι των μεγάλων. Μόνο η Αθηνά αρνιόταν να φορέσει τα ψηλά τακούνια γιατί ήταν ψηλή κι ένιωθε άχαρη προσθέτοντας κι άλλο ύψος στη ζωή της. Εκείνη έμεινε πεισματικά προσηλωμένη στα μοκασίνια της κι ας προσπαθούσαμε να την παρασύρουμε στη ματαιότητα της ψηλοτάκουνης γόβας. Η ζωή μας σκόρπισε στα διάφορα σημεία του ορίζοντα, αλλά εμείς σμίγουμε πιστά τα καλοκαίρια και τους χειμώνες στο νησί, καταθέτοντας την αφοσίωσή μας η μια στην άλλη, μα πιότερο τις χίλιες δύο καταστάσεις που μας άλλαξαν και μας έστειλαν σε άλλους δρόμους διαφορετικούς από εκείνους, που είχαμε ονειρευτεί» Είχα και πάλι ανακαλύψει κάτι από τον εαυτό μου στο βιβλίο αυτό και στο παρελθόν, όταν το είχα διαβάσει στην πρώτη έκδοσή του από τα «Ελληνικά Γράμματα». Η Ιουστίνη ξέρει τον τρόπο να αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Καταπιάνεται με λεπτά και ευαίσθητα θέματα, αληθινές ιστορίες και πάθη ανθρώπων που πόνεσαν, πορεύτηκαν με τους γύρω τους και αγάπησαν. Δεν περιορίζεται όμως στο να διηγηθεί μια ιστορία, διανθισμένη με έρωτα και περιπέτεια, αλλά έχοντας δουλέψει σε βάθος πάνω στα ιστορικά και πραγματολογικά δεδομένα του κοινωνικού αυτού ψυχογραφήματος, καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη στο χώρο και στο χρόνο και να τον κάνει να βιώσει τις εμπειρίες και τις στιγμές των ηρώων και των ηρωίδων της. Το μυθιστόρημα είναι στημένο στον απόηχο των νεανικών αναμνήσεων της Ιουστίνης, στο περιβάλλον του αγαπημένου νησιού της. Η Τζούλια και οι φίλες της, κορίτσια στην αυγή της ζωής, βιάζονται να μεγαλώσουν, να πετάξουν σχολικές ποδιές και βιβλία και να φορέσουν ψηλά τακούνια όπως οι μητέρες τους, κάνοντας την αρχή με ξύλινα τακούνια πρόχειρα καρφωμένα στις σαγιονάρες τους. Βιάζονται ν΄αδράξουν τη ζωή, να πιουν και να μεθύσουν από τους χυμούς της και να γνωρίσουν τον έρωτα στην απόλυτη μορφή του...Μέσα στην αθωότητά τους πιστεύουν, πως πάντα θα είναι όλα ρόδινα και σύμφωνα με τα όνειρά τους. Ένα τραγικό γεγονός όμως, ένας αδόκητος θάνατος, ο θάνατος του πατέρα της Τζούλιας την ίδια ακριβώς ημέρα της αποφοίτησης των κοριτσιών από το σχολείο, θα οδηγήσει στη ματαίωση των ονείρων της Τζούλιας και το βίαιο αποχωρισμό της από τη νησί της και τις φίλες της. Η Τζούλια και οι φίλες της θα σκορπίσουν στους πέντε ανέμους. Θα χάσουν την επαφή τους, πολλές θα δουν τα όνειρα τους να διαψεύδονται, άλλες θα πικραθούν, άλλες θα παραιτηθούν, άλλες θα συμβιβαστούν, άλλες θα επαναστατήσουν. Δεν μπορεί να μην συναντήσει κάπου τον εαυτό του ο αναγνώστης. Κάπου θα τον συναντήσει να κρύβεται στις πτυχές της νιότης που μένουν μέσα στην ψυχή ανεξίτηλες…. Και ξάφνου, όταν η ωριμότητα έχει διαδεχθεί τη νιότη, εκεί που οι κοπέλες δεν το περιμένουν, έρχεται η πρόσκληση. Η Τζούλια, η ψυχή της παρέας, που έχει ρίξει μαύρη πέτρα κόβοντας με το μαχαίρι δεσμούς και αγάπες που τη συνδέουν με το παρελθόν, στην αυγή των σαράντα χρόνων της ξαναγυρίζει σε αυτές ακριβώς τις αγάπες που άφησε πίσω της. Θυμάται τον όρκο που έκαναν τότε, στα χρόνια της αθωότητας, να ξαναβρεθούν στα γενέθλια των σαράντα χρόνων της και τις καλεί στη νέα πατρίδα της τον Καναδά, στο σπιτικό της, να γιορτάσουν μαζί και να ξαναβρούν τα κοινά τους σημεία. Το μεγάλο ταξίδι, είναι μεγάλο για όλες και για την καθεμιά ξεχωριστά. Άραγε η απόσταση και ο χρόνος εμποδίζουν τον ήχο των τακουνιών να φτάσει τώρα πια στ’ αυτιά τους, ή ο ήχος αυτός, και μαζί βεβαίως και τα συναισθήματα που συνοδεύει έχει μείνει ανεξίτηλος μέσα τους; Η Ιουστίνη ξέρει καλά το παιχνίδι των συναισθημάτων και το καθοδηγεί με μαεστρία μα και σεβασμό στις διαφορετικές προσωπικότητες, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες του κάθε χαρακτήρα του βιβλίου.
03/02/2014: Χριστίνα Ανδρούτσου Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Ψηλά Τακούνια Για Πάντα: Ένα υπέροχο βιβλίο της Λευκαδίτισσας Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη, με θέμα την πορεία έξι εφήβων κοριτσιών από το όμορφο νησί του Ιονίου. Περιγράφει τη δυνατή ανιδιοτελή φιλία τους, τα όνειρά τους, τους προβληματισμούς τους, τους έρωτές τους, τους οικογενειακούς δεσμούς κλπ…. Την πορεία τους από την παιδική ηλικία μέχρι την μέση ηλικία…. αξίζει να το διαβάσετε, θα συγκινηθείτε, να αναπολήσετε τα παιδικά-νεανικά σας χρόνια… είμαι σίγουρη ότι θα το χαρείτε!
12/01/2014: Ελένη Τσαμαδού Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
5 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Δεν είναι η πρώτη φορά που θα μιλήσω για ένα βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη- Αργύρη και είμαι σίγουρη πως δε θα είναι η τελευταία και τούτο γιατί η Ιουστίνη Φραγκούλη είναι μια ακούραστη εργάτρια της πέννας που υπηρετεί με συνέπεια και επιτυχία τόσο τη λογοτεχνία όσο και τη δημοσιογραφία. Γράφει στα Ελληνικά, στα Αγγλικά και τα Γαλλικά, εκτός από τα βιβλία της, δημοσιογραφεί στο Ηuffington Post, και στέλνει ανταποκρίσεις στον ελληνικό τύπο από τον Καναδά και την Αμερική. Κάθε κείμενό της, είτε είναι λογοτεχνικό, είτε δημοσιογραφική ανταπόκριση, είτε ανάρτηση σε blog ακόμη και κουβεντούλα στο facebook φέρει τη σφραγίδα της ποιότητας του λόγου της ευαισθησίας και της αγάπης στο αντικείμενο. Η Ιουστίνη Φραγκούλη είναι η Ελληνίδα συγγραφέας της διασποράς. Ζει χρόνια τώρα στον Καναδά, εκεί είναι το σπίτι της, η οικογένειά της, ο αγαπημένος Τέντ και ο προικισμένος Αλέξανδρος, η καρδιά της όμως, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος της, γυρίζει σαν το ηλιοτρόπιο στον ήλιο, κάθε τόσο στην Ελλάδα, στη Λευκάδα το αγαπημένο της νησί και στις καταβολές και τα βιώματα της παιδικής και νεανικής ηλικίας, για να αντλήσει έμπνευση και να δημιουργήσει. Στα βιώματα αυτά, ιδωμένα μέσα από το πρίσμα της ωριμότητας και της απόστασης του χρόνου, ξαναγυρίζει με το βιβλίο της \"Ψηλά τακούνια για πάντα\" που επανεκδόθηκε τον περασμένο μήνα από τις εκδόσεις \"Αρμός\" Είχα διαβάσει το βιβλίο στην πρώτη έκδοσή του από τα «Ελληνικά Γράμματα» και με χαρά το διάβασα και πάλι στην καινούργια καλαίσθητη έκδοσή του από τον \"Αρμό\". Αυτό που εκτιμώ πάντα στα βιβλία της Ιουστίνης Φραγκούλη είναι πως ξέρει τον τρόπο να αγγίζει την ψυχή του αναγνώστη. Καταπιάνεται με λεπτά και ευαίσθητα θέματα, αληθινές ιστορίες και πάθη ανθρώπων που πόνεσαν και αγάπησαν. Η συγγραφέας όμως δεν περιορίζεται απλώς στο να διηγηθεί μια ιστορία, διανθισμένη με έρωτα και περιπέτεια, αλλά έχοντας δουλέψει προηγουμένως πάνω στα ιστορικά και πραγματολογικά δεδομένα της ιστορίας καταφέρνει να μεταφέρει τον αναγνώστη, ακόμη και εκείνους, ιδιαίτερα τους νέους που δεν έχουν τις εμπειρίες των πιο ώριμων, στο χώρο και στο χρόνο και να τον κάνει να βιώσει τις εμπειρίες και τα πάθη των ηρώων, αλλά κυρίως των ηρωίδων της. Στον απόηχο λοιπόν των νεανικών αναμνήσεων της, στο περιβάλλον του νησιού της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας,και του Καναδά της ωριμότητας, η συγγραφέας στήνει το ωραίο της μυθιστόρημα « Ψηλά τακούνια για πάντα». Ένα μυθιστόρημα για τη νιότη και το πέρασμα στην ωριμότητα. Η Τζούλια και οι φίλες της, κορίτσια στην αυγή της ζωής, βιάζονται να μεγαλώσουν, να πετάξουν σχολικές ποδιές και βιβλία και να φορέσουν ψηλά τακούνια όπως οι μητέρες τους, κάνοντας την αρχή με ξύλινα τακούνια πρόχειρα καρφωμένα στις σαγιονάρες τους. Βιάζονται ν΄αδράξουν τη ζωή, να πιουν και να μεθύσουν από τους χυμούς της και να γνωρίσουν τον έρωτα στην απόλυτη μορφή του.. Πιστεύουν, με αφοπλιστική αθωότητα, πως πάντα θα είναι όλα ρόδινα και σύμφωνα με τα όνειρά τους. Ένα τραγικό γεγονός όμως, ένας αδόκητος θάνατος, αυτός του πατέρα της Τζούλιας την ίδια ακριβώς ημέρα της αποφοίτησης των κοριτσιών από το σχολείο, θα οδηγήσει στη ματαίωση των ονείρων της Τζούλιας και το βίαιο αποχωρισμό της από τη νησί της και τις φίλες της. Η Τζούλια και οι φίλες της θα σκορπίσουν στους πέντε ανέμους. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα χάσουν την επαφή τους, πολλές θα δουν τα όνειρα τους να διαψεύδονται, θα πικραθούν κάποιες. άλλες θα παραιτηθούν και θα συμβιβαστούν και κάποιες θα επαναστατήσουν. Και ξάφνου, όταν η ωριμότητα έχει διαδεχθεί τη νιότη, εκεί που δεν το περιμένουν, έρχεται η πρόσκληση. Η Τζούλια, η ψυχή της παρέας, αλλά και ο καταλύτης της, το κορίτσι που έχει περάσει μέσα από τις σιδερές πύλες της γνώσης και της απόγνωσης που έχει ρίξει μαύρη πέτρα κόβοντας με το μαχαίρι δεσμούς και αγάπες που τη συνδέουν με το παρελθόν, στην αυγή των σαράντα χρόνων της ξαναγυρίζει σε αυτές ακριβώς τις αγάπες που άφησε πίσω της. Θυμάται τον όρκο που έκαναν τότε, στα χρόνια της αθωότητας, να ξαναβρεθούν στα γενέθλια των σαράντα χρόνων της και τις καλεί στη νέα πατρίδα της τον Καναδά, στο σπιτικό της, να γιορτάσουν μαζί και να ξαναπλέξουν τον ιστό που τις ένωνε κάποτε. Πόσο είναι αυτό εφικτό, πόσο έχουν αλλάξει οι φίλες, πόσο οι διαφορετικές εμπειρίες της ζωής θα ξεπεραστούν για να έρθουν και πάλι κοντά; Υπάρχει ακόμη ο δεσμός που τις ένωνε; Η απόσταση του χρόνου και του τόπου πόσο τον έχει επηρεάσει και αυτόν; Η μήπως η δύναμη της φιλίας που χτίστηκε τα κρίσιμα χρόνια της νιότης τότε που διαπλάστηκε ο χαρακτήρας μας είναι πράγματι ακατάλυτη και η μόνη που μπορεί να λυτρώσει και να διώξει τις αράχνες από το παρελθόν; ΄Ηταν άραγε για τη Τζούλια οι δοκιμασίες που της επιφύλαξε η ζωή κάτι σαν τις αρχαίες τελετές διάβασης , για να μάθει και να εκτιμήσει τελικά, αυτό που πάντα είχε και ποτέ δεν έχασε την αγάπη; Αυτός είναι ο πυρήνας του μυθιστορήματος της Ιουστίνης Φραγκούλη « Ψηλά τακούνια για πάντα». Διαβάζοντάς το θυμήθηκα τα «Ψάθινα Καπέλα» της Λυμπεράκη και το «Μεγάλο Μώλν» του Αλαίν Φουρνιέ. Και τα δύο είναι βιβλία που μιλούν για τη νιότη και το πέρασμα στην ωριμότητα. Η Ιουστίνη Φραγκούλη όμως προχωρεί πιο πέρα από τους συγγραφείς αυτούς. «Είμαι απόδημη Ελληνίδα. Ζω στο εξωτερικό. Η αποδημία είναι ένα από τα υπαρξιακά μου θέματα. Είναι στη θεματολογία μου πάντα. Γιατί αυτό είμαι. Δεν επιλέγω, γράφω αυτό που είμαι».΄Εχει δηλώσει η ίδια σε παλιότερη συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία.. Ακριβώς αυτό κάνει και στο βιβλίο της « Ψηλά τακούνια για πάντα» Μέσα από την ανάλυση της ψυχοσύνθεσης της κεντρικής ηρωίδας, της Τζούλιας, των μεταπτώσεων και αλλαγών του χαρακτήρα της διαγράφονται ξεκάθαρα τα υπαρξιακά θέματα του νόστου και της δύναμης της φιλίας, που προβληματίζουν,αλλά και χαρακτηρίζουν τα έργα της Ιουστίνης Φραγκούλη και την ίδια τη συγγραφέα. Τα «Ψηλά τακούνια για πάντα» είναι ένα βιβλίο που δε μπορείς να αφήσεις από το χέρια σου. Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το ένιωσα πολλές φορές να ταυτίζομαι πότε με τη μια φίλη πότε με την άλλη. Βέβαια η εποχή που μεγάλωσα εγώ είχε σημαντικές διαφορές σε σχέση με αυτή της Τζούλιας και των άλλων κοριτσιών. Εκείνες έζησαν τη μεταχουντική εποχή, της ελευθερίας και των αγώνων, εγώ είμαι παιδί των μετακατοχικών χρόνων. Των στερήσεων. Παρά τις όποιες διαφορές όμως, αυτό που μπορώ να πω είναι πως η βάση, ο κεντρικός άξονας της ζωής των εφήβων κοριτσιών της εποχής της Τζούλιας και της δικής μου είναι ο ίδιος. Η δεσμοί της οικογένειας και της φιλίας είναι οι ίδιοι σε όλες τις εποχές, από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα, θέλω να ελπίζω. Αυτό είναι και το μήνυμα που περνάει μέσα από το βιβλίο της Ιουστίνης. «Πιστεύω τω φίλω» μαθαίναμε στο πρώτο μάθημα στα «αρχαία», και αυτό όπως και τη συνέχειά του «Πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις» μου θύμισε και πάλι η Ιουστίνη Φραγκούλη με το ωραίο βιβλίο της. Αξίζει να το διαβάσετε και να το χαρείτε πολλές φορές. Να είναι καλοτάξιδο.
12/01/2014: Μίμης Κούρτης Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
2 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Ηχος απο ψηλα τακουνια στο σπιτι μου.Ονειρο η πραγματικοτητα:Κλεινω τα ματια και βλεπω Λευκαδιτικα στενοσοκακα,που ο ηχος πολλων τακουνιων ,φορεμενων σε μικρα ποδια,μου δινουν την αισθηση οτι ακουω κρουστα σε ορχηστρα.Απο τη μια οι γλυκες κοριτσιστικες φωνες και τα γελια θυμιζουν θεατρικη παρασταση,που την διακοπτουν αλλες δυνατες μητρικες φωνες, που ανησυχουν μηπως γκρεμοτσακιστουν τα αμυαλα,αλλα και απο φοβο μην χαλασουν τα τακουνια του μοναδικου,ισως,ζευγαριου παπουτσιων.Τσιμεντενιο σανιδι το στενοσοκακο,που σε ολο το εργο οσφραινοσουν την επιθυμια των πρωταγωνιστριων να ανοιξουν τα φτερα τους για μεγαλους δρομους.,για λεωφορους.Η κορη μου και οι ανηψιες μου,φορωντας τα τακουνια των μαναδων τους,εφερναν στο μυαλο μου τις παλιες εικονες.Αυτα,ομως,τα ψηλα τακουνια,που απο ενα βιβλιο βγηκαν και περπατησαν στο σαλονι,στο διαδρομο,στην τραπεζαρια του σπιτιου μου,ξυπνησαν μεσα μου πολλα.Κι οσο ηταν ανοιχτες οι σελιδες του,νασου ξανα και ξανα ο ψηλοτακουνος ηχος,σωστη μουσικη συμφωνια,που δεν ηθελα να σταματησει.Τα αδυναμα ματια μου,πρωτη φορα φανηκαν χρησιμα,γιατι καθυστερησα να ξεφυλλισω το βιβλιο,κι ετσι η μουσικη ακουγοταν στα αυτια μου για μεγαλυτερο διαστημα. Μα καποια στιγμη τελειωσε το διαβασμα.Εκλεισα το βιβλιο,εκλεισα τα ματια και στα αυτια μου ηχουσε ο χτυπος των τακουνιων.Τωρα,ομως,πιο αδυναμος.Τα ψηλα τακουνια ανοιξαν την πορτα του σπιτου,κι οπως ξεμακραιναν,χανονταν και ο ηχος που με συντροφευε τοσες μερες.[σχεδον μηνα,ειπαμε τα ματια...]Ανοιξα τα ματια,μα τα ψηλα τακουνια πουθενα.Ανοιξα και το βιβλιο μα δεν ακουστηκε ο ηχος τους.Τωρα το βλεπω στο ραφι της βιβλιοθηκης κι ενα γλυκοπικρο χαμογελο φωτιζει το προσωπο μου.Αραγε βγαινοντας απο το στενοσοκακο,στου πλατιους δρομους,θα βγαζουν τον ιδιο χαρακτηριστικο ηχο η θα καλυπτονται απο τον θορυβο:Οπως και ναχει,τα ψηλα τακουνια θα θορυβουν παντα στα καλντεριμια της ψυχης και θα θροιζουν γλυκα στα αυτια μου.
18/12/2013: Παρασκευή Κοψιδά Βρεττού Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
6 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Κριτική της Δρος. Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, Ψηλά Τακούνια για πάντα.

Από την ανατομία στη συνηγορία του φύλου.

Σπουδή στη γενιά και την ταυτότητα του φύλου της επιχειρεί στο νέο της μυθιστόρημα η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, εξοικειωμένη με μια φεμινιστική ανθρωπολογία που τη σπουδάζει αβίαστα χρόνια ολόκληρα ως βιωμένο υλικό της ατομικής της μέθεξης με τις εμπειρίες του φύλου της: συναιρώντας τις καθολικές υπερχρονικές οντότητες της γυναικείας φύσης με την ιστορικότητα των τοπικών και χρονικών της προσδιορισμών. Ασκεί και γυμνάζει σε ένα ατέρμον διαπολιτισμικό χρονικό-αυτό της ζωής της και της αδιατάρακτης επαγγελματικής της δράσης- τη σκευή, θεωρητική, εμπειρική και βιωματική, της έρευνας στον χαμηλόφωνο κόσμο των ηρωίδων της, μια δοκιμή στην ιστορικότητα της καθημερινότητας δομημένη από τα απλά υλικά τής συνομιλίας πραγμάτων, καταστάσεων, συναισθημάτων, νοοτροπιών και χαρακτήρων, το επώδυνο και απροσδόκητο στις άδηλες εκφάνσεις του, παιχνίδι της γενιάς της ανάμεσα στην προσδοκία της ατομικότητας και τις άλλες τόσες ανατροπές της.
Την παρακολουθεί βιβλιογραφικά και εμπειρικά την εξέλιξη της γυναικείας φιλολογίας και σκέψης η συγγραφέας: μας έδωσε, λίγο καιρό μετά την έκδοση του μυθιστορήματός της, την ευκαιρία να ξεναγηθούμε «Πέρ’απ’το μικρό κλοιό» (Beyond the Small Circle), της Marjorie Anderson και της Κάρολ Σιλντς τις ανθολογημένες άρρητες ιστορίες γυναικών που είτε είναι, είτε γίνονται συγγραφείς για να αφηγηθούν απλά τον όχι τόσο απλό κόσμο που μοιράζονται με καταστάσεις, με πρόσωπα.
Όμως η ίδια επιλέγει τη γλώσσα και την τεχνική της λογοτεχνικής αφήγησης για να εκδιπλώσει τη δική της εκδοχή της θηλυκότητας αντλώντας από το στέρεο υλικό μιας εντοπισμένης μνήμης και γι’αυτό όχι ψευδεπίγραφης, υπερβολικής ή αστόχαστης. Δεσμεύεται από τις συντεταγμένες της ιστορικότητας- δικτατορία, μεταπολίτευση- όπως αυτή μεταποιείται σε βίωμα της ατομικής ιστορίας. Οι έξι συμμαθήτριες: η Μαρία, η Αθηνά, η Έμυ, η Καίτη, η Νάνσυ, η Τζούλια, στη διαδρομή τους από τα μαθητικά θρανία και τη virtual reality των μικρών ψευδεπίγραφων κυριών που θα καρφώσουν ξύλινα τακούνια στις σαγιονάρες τους για να αλώσουν έτσι πραξικοπηματικά την αμαρτία του φύλου τους: προς μιαν ενηλικίωση που θα τις στήσει μόνιμα πια στα Ψηλά Τακούνια της γενιάς και του φύλου τους, αφού μια οριακή ασυνέχεια του ήρεμου χρόνου τους ορίσει αιφνιδιαστικά την επίθεση της ενηλικίωσης: Η αυτοκτονία του τραπεζίτη Τηλέμαχου Παπαμηνά, του ευϋπόληπτου πατέρα της Τζούλιας, τη μέρα ακριβώς που στροβιλίζονταν προς το όνειρο της ελευθερίας, τη μέρα που άφηναν τα μαθητικά θρανία και τις γαλάζιες ποδιές κι έκλειναν το μεγάλο ευφάνταστο ραντεβού τους, εκεί «στη στροφή για τα σαράντα», έρχεται να επιτεθεί στην άτρωτη αθωότητα της εφηβείας τους και να τις προσανατολίσει βίαια στον εκκωφαντικό κόσμο του απρόσμενου κακού.
Έτσι κατασκευάζεται από την αρχή ακόμα του έργου η ανατροπή. Και πάνω σ’αυτή την κόκκινη ανεπούλωτη μέσα στον κοινό-και στους διαφορετικούς χρόνους τους διαχωριστική γραμμή, της ζωής και της τέχνης, η συγγραφέας με τα απλά υλικά της δικής της τέχνης, θα αφηγηθεί το ταξίδι στη ζωή των έξι συμμαθητριών προς την ενηλικίωση, σμιλεύοντας για την καθεμιά ένα δικό της, ανάλογα με το χαρακτήρα, την ανατροφή και το περιβάλλον (εναλλασσόμενα μικροαστικά, μεσοαστικά και κοσμοπολίτικα περιβάλλοντα), ζευγάρι ταιριαστά τακούνια: για τον έρωτα ή τους έρωτες, την εμπειρία του γάμου, των παιδιών, τη σπουδή και την επιτυχία, την καριέρα, τη δόξα αλλά και τη διάψευση, τη ματαίωση, τη βουβή και επώδυνη απόκρυψη της αλήθειας τους.
Μέσα στα εικοσιδύο ανυπόμονα χρόνια της «ιστορίας» της, η συγγραφέας θα εκδιπλώσει τα έξι παράλληλα επύλλια του ήσσονος λόγου σε μια «μυθιστορία του γυναικείου λόγου» καθώς συντάσσεται και ακολουθεί το γεμάτο ενοχές για τη γυναίκα ήθος της δικτατορίας και την παρατεταμένη πορεία εξόδου από τον σεμνότυφο εγκλεισμό στην εξωτερική τελετουργία του φυλετικού στερεότυπου.
Κάτω από τη σκίαση αυτής της περιόδου, της οποίας η κουλτούρα αναπαρίσταται με τα σημειολογικά και τα ηθολογικά της παρεπόμενα, η αφηγηματική πράξη εκτυλίσσεται στο ρυθμό της μνημονικής λειτουργίας, όπου ο ετεροδιηγητικός αφηγητής σε τριτοπρόσωπη αφήγηση καταλύει τις ψευδεπίγραφες αποστάσεις ανάμεσα σ’αυτόν και τους μυθιστορικούς ήρωες, αρθρώνοντας μια φωνή που εγκυρώνει την αφηγηματική εξουσία. Σε ομόκεντρους κύκλους οι έξι διαφορετικές ιστορίες θα διαπλέκονται μεταξύ τους παρακολουθώντας εναλλασσόμενα και διαδοχικά ψυχογραφικά, γεωγραφικά και δημογραφικά τοπία-το μικρό νησί, η μεγάλη πόλη-η Αθήνα, ο άλλος κόσμος, ο μακρινός- το Παρίσι, ο Καναδάς- όπου μετακινείται κάθε φορά στα εικοσιδύο, από τα δεκαοχτώ ως τα σαράντα τους χρόνια, το όριο της προϊούσας ενηλικίωσής τους: για να ενδυθούν, σε ένα αφηγηματικό παρόν, τη φιλία, τον πιο ακατάλυτο όχι μονάχα της γενιάς και της εμπειρίας τους, αλλά τον αρχέτυπο ρόλο του φύλου τους: όπου οι φυγόκεντρες δυνάμεις της ζωής τους θα υποταχθούν πειθήνια στο κεντρομόλο ραντεβού της ανεπιτήδευτης, απρόσκοπτης φιλίας τους, εικοσιδύο συμφωνημένα χρόνια μετά.
Η συγγραφέας ξέρει καλά τις ηρωΐδες της, ξέρει τα μυστικά και τα πάθη τους, ξέρει την εποχή και τους όρους της και συνδιαλέγεται άκοπα μαζί της. Προπάντων όμως ξέρει να μυθιστορεί. Με ποικίλη αλλά και πολλαπλή εσωτερική εστίαση χαράσσει τη «γεωμετρία» της μυθοπλασίας της, ακολουθώντας τις τεθλασμένες της ζωής τους για να τις σμίξει στην καμπύλη που ανταμώνονται οι παροντικοί με τους περασμένους χρόνους.Και με το ήθος μιας αναλυτικής, περιγραφικής όσο και αφηγηματικής γλώσσας, που εικονίζει σχεδόν το γλωσσικό ήθος του μυθοπλαστικού χρόνου και τις αντίστοιχες διαδρομές του (από το «προϊόντος του χρόνου» της σχολικής δεκαετίας του ’70 ως το «εσένα σου έκατσε έτσι» της σημερινής εφηβικής αργκό) το μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη συνδράμει τελικά την οριοθέτηση του κοινωνικού φύλου ανακαλύπτοντας τη γλώσσα της διανθρώπινης επικοινωνίας και της λυτρωτικής συμπόρευσης.-
18/12/2013: Μπάμπης Δερμιτζάκης Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Του Μπάμπη Δερμιτζάκη

Εξιστορώντας τη ζωή οκτώ γυναικών, από τα γυμνασιακά τους χρόνια μέχρι τα σαράντα τους, η συγγραφέας εικονογραφεί χαρακτηριστικές πλευρές της γυναικείας ψυχολογίας σε τυπικές καταστάσεις ζωής.

Πήρα το τελευταίο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη για να το παρουσιάσω στο Λέξημα, και την επόμενη μέρα, κοιτάζοντας ένα πάγκο του βιβλιοπωλείου της Εστίας, έπεσα πάνω στο πρώτο της μυθιστόρημα, το «Πετάει το σύννεφο, πετάει» (Ψυχογιός 2003). Το αγόρασα λοιπόν με τη σκέψη ότι καλό είναι να πούμε και γι αυτό δυο λόγια.

Πρόκειται για οικογενειακές ιστορίες. Πρωταγωνιστές είναι ο παππούς με τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Παρακολουθώντας την ιστορία τους παρακολουθούμε και την ιστορία της νεότερης Ελλάδας: Βαλκανικοί πόλεμο, μικρασιατική καταστροφή, κατοχή, εμφύλιος, χούντα. Τα παιδιά είναι οκτώ. Τις παράλληλες ιστορίες τους τις παρακολουθούμε διαδοχικά. Εμβόλιμα παρουσιάζεται η ιστορία του παπά πατέρα, που από αγρότης γίνεται παπάς. Οικοδομείται και ένα «σασπένς του πώς»: πώς σκοτώθηκε η παπαδιά από τους αριστερούς. Το μαθαίνουμε κάπου στο τέλος.

Στο «Ψηλά τακούνια για πάντα» η Τζούλια, μια σαραντάρα γυναίκα που ζει στον Καναδά, καλεί τις φίλες της να συναντηθούν, τηρώντας μια υπόσχεση που είχαν δώσει πριν 18 χρόνια, όταν τέλειωναν το σχολείο, να βρεθούν όλες μαζί όταν θα έκλειναν τα 40. Στη συνέχεια παρακολουθούμε τις ιστορίες των έξι φιλενάδων. Οι ιστορίες αυτές έχουν σαν στόχο να προσωπογραφήσουν τα κορίτσια, που αποτελούν τυπικές φιγούρες κοριτσιών της μεταχουντικής εποχής, που αντιμετωπίζουν επίσης τυπικές καταστάσεις στη γαμήλια ζωή. Η Ιουστίνη συνοψίζει αυτά τα πορτραίτα:

«Πώς ν\' αφομοιώσει η ψυχή της όλες αυτές τις δυστυχίες των φιλενάδων της; Η μία ν\' ανέχεται τις εξωσυζυγικές σχέσεις του άντρα της και να εισπράττει καθημερινά τη βίαιη συμπεριφορά του, ανίκανη να διεκδικήσει την ελευθερία της λόγω του κοινωνικού καταναγκασμού. Η άλλη, δεμένη σ\' ένα γάμο χωρίς έρωτα, να ομολογεί πως έχασε οριστικά και αμετάκλητα το τρένο της ευτυχίας. Η τρίτη να προσδοκά μόνο το σκαμπανέβασμα σε εφήμερες σχέσεις, παραιτημένη στην αφοσίωση ενός άντρα που δεν αγαπούσε. Η Αθηνά ήταν η μόνη που δήλωνε ευχαριστημένη από τις επιλογές της. Όσο για τη Μαρία, αυτή κι αν τις αποσυντόνισε με την αποκάλυψη της! Η γυναίκα-υπόδειγμα από τα παιδικά τους χρόνια απειλούσε να καταστρέψει την καλοστημένη της οικογένεια για έναν ουρανοκατέβατο έρωτα!» (σελ. 262).

Και εδώ υπάρχει ένα σασπένς, «σασπένς του γιατί». Το μυθιστόρημα ξεκινάει με μια «πράξη σπουδαία», όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης: την αυτοκτονία του πατέρα της Τζούλιας. Ο πατέρας της, διευθυντής τράπεζας και ευυπόληπτο μέλος της τοπικής κοινωνίας, αυτοκτονεί μέσα στο λουτρό κόβοντας τις φλέβες του. Το σασπένς λύνεται στο τέλος: Η αυτοκτονία του δεν οφειλόταν ούτε σε οικονομικές ατασθαλίες ούτε σε ροζ σκάνδαλα αλλά σε ψυχασθένεια. Σταμάτησε να παίρνει τα φάρμακα, και όταν βρέθηκε στη φάση της κατάθλιψης αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή του.

Η Ιουστίνη αποκαλεί την αυτοκτονία του «δάντεια». Νομίζω δεν έφτιαξε σωστά τη λέξη. Η σωστή λέξη θα ήταν «δαντώνεια». Το «δάντεια» παραπέμπει στον Δάντη, που δεν μου λέει τίποτα. Το «δαντώνεια» παραπέμπει στον Δαντών, έναν από τους ηγέτες της Γαλλικής Επανάστασης, που πέθανε κι αυτός στο λουτρό, όχι όμως αυτοκτονημένος, αλλά μαχαιρωμένος από τη Σαρλότα Κορντέ.

Δίνοντας η Φραγκούλη τον τίτλο «Ψηλά τακούνια για πάντα» στο μυθιστόρημά της αναρωτιέμαι αν είχε στο μυαλό της «Τα ψάθινα καπέλα» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη. Και αυτό γιατί το βιβλίο της έχει ίδια θεματική: ιστορίες κοριτσιών μέσα από τις οποίες μας δίνονται οι σκέψεις, τα αισθήματα και οι αγωνίες τους. Φαντάζομαι όμως πως όχι, γιατί αν ήθελε να αναδείξει την ομοιότητα, ο τίτλος που θα έβαζε θα ήταν απλά «Τα ψηλά τακούνια».

Ένα κεφάλαιο του μυθιστορήματός της είναι δοκιμιακό, με θέμα τον μεταφεμινισμό. Ήταν το μόνο που έλειπε για να ολοκληρώσει το πανόραμα αυτό της «γυναικείας κατάστασης» στα τέλη του 20ου αιώνα. Παραθέτουμε την παράγραφο που συνοψίζει την καρδιά του προβληματισμού:

«Ο μεταφεμινισμός, ως όρος, υπαινίσσεται πως οι γυναίκες έχουν σημειώσει μεγάλη πρόοδο εξ αφορμής του φεμινισμού, αλλά συγχρόνως υποδηλώνει πως ο φεμινισμός είναι τώρα χωρίς σημασία, μάλιστα ανεπιθύμητος, επειδή μετέτρεψε εκατομμύρια γυναικών σε όντα δυστυχισμένα, θύματα μοναξιάς, θηλυκά χωρίς θηλυκότητα, πικραμένα, άτεκνα, προτρέποντάς τα να γεμίζουν τις ντουλάπες με μπότες εκστρατείας, κακόγουστες ινδικές φούστες και ταγάρια» (σελ. 242)

Και για τη γυναικεία φιλία γράφει τα εξής καίρια: «Τελικά η φιλία των γυναικών γεννιέται τα χρόνια της ανιδιοτέλειας, φουντώνει με την άνθηση των ορμονών, υποσιτίζεται τον καιρό του έρωτα, ανασταίνεται μετά το γάμο, αναβιώνει με την ωριμότητα. Δεν ξεχνιέται ποτέ, όπως το ποδήλατο και το κολύμπι!» (σελ. 201).

Πώς βρέθηκε η Τζούλια στον Καναδά; Συμβουλή ενός ψυχίατρου στη μητέρα της: Η κόρη έπρεπε να αλλάξει παραστάσεις. Έτσι η κόρη έχασε μεμιάς πατέρα και μητέρα. Η εγκατάλειψη οδήγησε στην απόρριψη. Παρά τα γράμματα που τις έστελνε η μητέρα της δεν της απάντησε ποτέ. Οι ψυχίατροι δεν δίνουν πάντα σωστές συμβουλές. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιος πραγματικός πυρήνας σ’ αυτή την ιστορία.

Διάβασα κάπου ότι στο αριστούργημα του Τολστόι «Πόλεμος και Ειρήνη» οι κριτικοί βρήκαν καμιά δεκαπενταριά ασυνέπειες. Εγώ στο βιβλίο της Ιουστίνης βρήκα μόνο μία.

Η Αθηνά λέει στην Καίτη: «…δεν είσαι ακόμη ούτε 40 και τα παιδιά σου είναι ενήλικα, σπουδάζουν» (σελ. 256). Η Καίτη παντρεύτηκε αφού πήρε το πτυχίο της στα ΚΑΤΕΕ, βοηθός ακτινολόγου. Αν υποθέσουμε ότι έκανε το πρώτο της παιδί στα 22, όταν σαραντάριζε θα ήταν μόλις 18.

Μια ασυνέπεια δεν στερεί παρά ελάχιστα από αυτό το θαυμάσιο βιβλίο, όπως άλλωστε και οι ασυνέπειες στο έργο του Τολστόι δεν το εμπόδισαν να καταταγεί ανάμεσα στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Οι γυναίκες αναγνώστριες στις ηρωίδες της Φραγκούλη θα βρουν κάτι από τον εαυτό τους, ενώ οι άντρες κάτι από τις γυναίκες που αγάπησαν.
28/11/2013: Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
3 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Το Μυθιστόρημα της Ωριμότητας

Tου πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνος

Με το μυθιστόρημα «Ψηλά Τακούνια Για Πάντα» που τέμνει εγκάρσια και κάθετα τις ζωές έξι κοριτσιών απο τα παιδικά τους χρόνια μέχρι την ωριμότητα, η Ιουστίνη Φραγκούλη –Αργύρη, επιχειρεί να μυήσει ακόμη και τον ανυποψίαστο αναγνώστη στο γυναικείο ψυχισμό προβάλλοντας ταυτόχρονα το υπαρξιακό ερώτημα περί ζωής και θανάτου.
Η συγγραφέας στήνει αρχιτεκτονικά το έργο της με τις κοπέλες να χορεύουν χιαστί το χορό της απελευθέρωσης απο τα δεσμά του σχολείου, της ποδιάς και της ίδιας της εφηβείας. Τις σφραγίζει με την υπόσχεση να βρεθούν στη στροφή για τα 40.
Επιλέγει να ταρακουνήσει τον αναγνώστη, τοποθετώντας την αυτοκτονία του πατέρα της Τζούλιας στις πρώτες σελίδες και έτσι σημαδεύοντας τη ζωή των υπόλοιπων πέντε. Ο αυτόχειρας, σύμβολο ευημερίας, μόρφωσης και κοινωνικής θέσης στο νησί,κλείνει βίαια τη ζωή του βάζοντας τέρμα στην αθωότητα των κοριτσιών. Η Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη είναι το τελευταίο του ανάγνωσμα με ό,τι υπογραμμίζει η νιχιλιστική προσέγγιση του μεγάλου συγγραφέα για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Η συνέχεια συνεπαίρνει καθώς η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη με την ιδιαίτερη πένα της οδηγεί τον αναγνώστη στη μακροσκοπική ακολουθία της ζωής των έξι κοριτσιών. Αρχίζει απο την παιδική τους ηλικία με πολλούς ανεπαίσθητους υπαινιγμούς για τη σχέση των δύο φύλων, τον αποκλεισμό των χωριατόπαιδων απο το κοινωνικό καθεστώς της πόλης, το απότομο ξεπέταγμα του γυναικείου σώματος, τις ακατέργαστες πληροφορίες για το ζευγάρωμα , τις πρώτες αγάπες, τις πρώτες απογοητεύσεις.
Η Εμυ, η Αθηνά, η Νάνσυ, η Μαρία και η Καίτη αποκομμένες απο τη φίλη τους Τζούλια μετά τα 18 τους χτίζουν τις ζωές τους σε μια κοινωνική πραγματικότητα που ορίζεται ως μεταπολίτευση στη σύγχρονη Ελλάδα. Εδώ οι αναφορές είναι πολλές και ποικίλες, καθώς η συγγραφέας αποφασίζει να δώσει το στίγμα όλων των τάσεων της εποχής.
Η συλλογική αγωνιστική πορεία της Αθηνάς αντιπαρατίθεται με τη μοναχική επαναστικότητα της ατίθασσης Νάνσυς. Ο αποτυχημένος έρωτας της Εμυς και η συμβατική οικογενειακή ζωή της βρίσκονται στον αντίποδα της δυστυχούς συνύπαρξης της ελαφριάς Καίτης με τον άπιστο σύζυγο-γιατρό. Και μπαλαντέρ των κοριτισών η Μαρία, συνεπής και υπάκουη στην καθεστηκυία πραγματικότητα.
Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού στο Μόντρεαλ, η Τζούλια αποκομμένη απο την πατρίδα και τις φίλες της βάζει τελεία στη σχέση με τη μάννα της επιλέγοντας να φωλιάσει στη νέα θετή οικογένεια των άκληρων συγγενών της. Εδώ προβάλλεται το Μόντρεαλ ως πόλη και ως λιμένας των Ελλήνων μεταναστών με τις ιδιαιτερότητές τους.
Η Τζούλια σημαδεμένη απο το μαχαίρωμα του πατέρα της ,μια αναλφάβητη του συναισθήματος όπως τη θέλει η συγγραφέας, παντρεύεται τον Κεμπεκιανό Στεφάν Λαντρύ, ερωτευμένο με την Ελλάδα και κατ’ επέκταση με την Ελληνίδα. Το κόκκινο του αίματος μετατρέπεται στα χέρια της σε ιδιαίτερη τέχνη που γνωρίζει παγκόσμια καταξίωση. Η σειρά της « Συμμαθήτριες» σε μεταφεμινιστικό τόνο αποτελεί για την ίδια ψυχοθεραπεία αλλά και νέο γύρο εικαστικής επιτυχίας. Η Τζούλια γεννάει έργα τέχνης αφού οικειοθελώς άκοψε για πάντα το νήμα της αναπαραγωγής της, καταδικάζοντας εαυτήν σε στειρότητα.
Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου η συγγραφέας επιλέγει να ολοκληρώσει εκείνη την υπόσχεση των έξι, να βρεθούν στη στροφή για τα 40. Ετσι η Τζούλια καλεί τη συνεύρεση των γυναικών όπου ξεδιπλώνονται όσα μεσολάβησαν προσωπικά για την καθεμιά. Τα χρόνια, οι ρυτίδες, οι άντρες, οι επιτυχίες, οι φθαρμένοι έρωτες, όλα περνούν μέσα απο τα λόγια των γυναικών που ανάγουν τη φιλία σε θεραπευτική αγωγή των απογοητεύσεων.
Η συγγραφέας με πολύ ζωντανή γλώσσα χωρίς παρελθοντολογίες και κουραστικές πρόζες αναπτύσσει το διάλογο των γυναικών που παίζει απο χαριτωμένος και γελαστικός μέχρι δαρύβρεκτος όταν παρεισφρύει ο απολογισμός της προσωπικής ήττας. Μια ανατροπή απο την προβλεπόμενη Μαρία ανταριάζει τη σχέση όλων των κοριτσιών αλλά προς στιγμή.
Τέλος μια επιστολή απο τη μάννα της Τζούλιας λύνει το μυστήριο της αυτοκτονίας του Τηλέμαχου Παπαμηνά που συνδέεται άμεσα με τη μηδενιστική κρίση του Νίκου Καζαντζάκη στην Ασκητική.
Και για το επίμετρο, η Ιουστίνη Φραγκούλη επιφυλάσσει μια γιορτή σε ψηλά τακούνια με απαραίτητη την ξένη ρόκ μουσική που άκουγαν απο τα νιάτα τους τα κορίτσια στο ελληνικό νησί τους. Ο αρχικός κύκλος των ηρωίδων της λύνεται στο τέλος με την ευθεία γραμμή ενός λεβέντικου χασάπικου υπό τον ήχο της Φραγκοσυριανής. Γιατί η Φραγκούλη μέσα απο τα γραφόμενά της δηλώνει ρόκ κι ας έζησε στα μεταπολιτευτικά χρόνια κι ας ταλανίζει τις ηρωίδες της στη μεταφεμινιστική εποχή.
Το έργο διαπνέεται απο ευρηματικότητα στην πρόζα, ζωντάνια στους διαλόγους κι ένα διαρκή κοινωνικό υπαινιγμό που άλλοτε έρπει κι άλλοτε πάλι είναι οφθαλμοφανής. Στο σύνολο, η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη με τη γνωστή λακωνική γραφή της κατορθώνει να αφήσει τον αναγνώστη με την αίσθηση πως έζησε μια εποχή, πως γνώρισε τη γυναικεία ψυχολογία στην ευαίσθητη στροφή των 40, πως συμπορεύθηκε με τις μικρές καθημερινές ήττες των ανθρώπων και πως τελικά το ερώτημα της ζωής και του θανάτου κείται πέρα απο τον Καζαντζάκη, πέρα απο την ίδια τη συγγραφέα.
Ισως αυτή να είναι η πιό ειλικρινής στιγμή του μυθιστορήματος που έχει τις αρετές της μυθοπλασίας αλλά πατάει στη γερή πραγματικότητα της δημιουργού του. Πάντως, η Φραγκούλη αναδεικνύει την αρχιτεκτονική της ικανότητά κι ένα αβίαστο ταλέντο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων της. Σίγουρα, τούτο το κοινωνικό ψυχογράφημα υπό τη ρέουσα πένα της Φραγκούλη μεταμορφώνεται σε ζωντανό δράμα, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη απο την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.
27/11/2013: Ιωάννα Κολοβού Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Η Ιουστίνη έρχεται με αυτό το βιβλίο το γλυκόπικρο μέσα στην υπαρξιακή του αναζήτηση, να μας υπενθυμίσει πόσα λίγα πράγματα είναι πολύτιμα σ’ αυτόν τον κόσμο. Ένα από αυτά είναι η φιλία. Η φιλία των γυναικών, κι ας φωνάζουν τα φτηνά περιοδικά με κάτι αναλύσεις στο πόδι, πως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει...
Όλες οι κριτικές
Εισαγωγή Κριτικής:
Όνομα:
Επίθετο:
e-mail*:
Αξιολόγηση: Δεν μου αρέσει Μου αρέσει
Το e-mail σας δεν θα εμφανίζεται στις σελίδες μας και ζητείται για λόγους ασφαλείας.
Οι εκδόσεις Αρμος δεν θα χρησιμοποιήσουν τα προσωπικά σας δεδομένα χωρίς την άδειά σας.
Για περισσότερα δείτε εδώ:  Προσωπικά δεδομένα
Πελάτες που αγόρασαν αυτόν τον τίτλο αγόρασαν επίσης και τα
Στον δρόμο του εφικτού
Στον δρόμο του εφικτού
Goodbye κύριε Φρόϋντ
Goodbye κύριε Φρόϋντ
Ψυχολογικές παγίδες  (4η Έκδοση)
Ψυχολογικές παγίδες (4η Έκδοση)
Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)
Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)
Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια  (53η Έκδοση)
Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια (53η Έκδοση)
Και τί φρικτή μέρα που αφέθηκες να ταξιδέψεις Αβραάμ
Και τί φρικτή μέρα που αφέθηκες να ταξιδέψεις Αβραάμ
Νέα - Εκδηλώσεις
Πολύμέσα - Videos
3 KAVALEROS
Bestsellers
01.ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑ ΑΡΧΗ, κείμενα αυτογνωσίας για ζωή δίχως φόβο κι ενοχή (9η)
02.Όλα είναι δρόμος (8η Έκδοση)
03.ΑΠΟ ΤΗΝ 25η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΩΡΑ, το αίνιγμα της σχέσης με τον πατέρα. (Εισαγωγή-Απόδοση: ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ)
04.Ξυπόλυτες στην άμμο
05.Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά (5η Έκδοση)
06.Goodbye κύριε Φρόϋντ
07.Επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή
08.ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΧΕΙ ΡΕΠΟ, βιβλίο πρῶτο
09.Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)
10.Η αστική τάξη πάει στον παράδεισο
ΜΕΣΚ1
Ipoteleia
Katalogos
PSIHIS
Αποστολή & Επιστροφές | Προσωπικά δεδομένα | Όροι χρήσης | Προσφορές | Newsletter | Site Map | Επικοινωνία
Copyright © 2017 Εκδόσεις Αρμός - Created by Batsioulas Solutions - v0.91