 |
Κατηγορίες |
|
|
 | |
|
Επιλογές |
|
|
|
Newsletter |
|
|
 |
|
|
|
|
| Περιγραφή: |
|
Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν.
|
| Κριτικές |
10/05/2012: Zeta Papdo  |
|
|
Στο: http://noexcus.blogspot.com/2012/05/blog-post_4223.html
«Υπάρχει μέσα μας ένα μικρό παιδί. Όσο μεγαλώνουμε, το μασκαρεύουμε. Του αλλάζουμε το πρόσωπο και του δίνουμε μία όψη και μια μορφή που εξυπηρετεί τους ρόλους που καλούμαστε να υποδυθούμε στο θέατρο του κόσμου. Έρχονται όμως στιγμές που το βουβό παιδί θέλει να μιλήσει. Να διαμαρτυρηθεί για τα δικά του όνειρα. Τότε κλαίει. Και οι μπογιές αρχίζουν να ξεβάφουν. Και όταν, καλή μου, ξεβάφουν οι μπογιές ή σε λερώνουν ή σε λυτρώνουν», γράφει ο πατέρας Χαράλαμπος Παπαδόπουλος στο βιβλίο του <<Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά>> (εκδόσεις ΑΡΜΟΣ).
Το βιβλίο περιλαμβάνει 18 διηγήματα φωτογραφίζοντας καθημερινές ιστορίες που διαδραματίζονται δίπλα μας, μπροστά μας, πίσω μας. Πρόσωπα γνώριμα, φυσιογνωμίες συνηθισμένες… τίποτα το απρόσιτο, τίποτα μακρινό. Άλλοτε απλός αφηγητής κι άλλοτε πρωταγωνιστής, ο πατέρας Χαράλαμπος μας παρασέρνει σε έναν κόσμο γεμάτο αγάπη. Όχι απαραίτητα αγάπη που προϋπάρχει, αλλά αγάπη που έρχεται και πέφτει απαλά σαν φύλλο πάνω στην κάθε ιστορία.
Με έναυσμα την πολύ εύστοχη απορία: «Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;», ο συγγραφέας καλείται να δώσει απαντήσεις και να “αποδείξει” τελικά πόσο λίγο ζούμε το θαύμα που μας χαρίστηκε. Πόσο εγκλωβισμένοι βρισκόμαστε μέσα...
στα λάθη μας, στα πάθη μας, στα πρέπει των άλλων. Τολμάμε να διεκδικήσουμε το όνειρο; Παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις στα σταυροδρόμια της ζωής; «Το να ζεις είναι η μεγαλύτερη τέχνη πάνω στη γη. Η τέχνη της ύπαρξης… μονάχα ζώντας μαθαίνεις να ζεις».
Επίκαιρα θέματα όπως η ανεργία, η απογοήτευση από τα πολιτικά δρώμενα, η αποστροφή από τη κοινωνία, η φοβία αλλά και περιθωριοποίηση της διαφορετικότητας, γίνονται ταυτόχρονοι “καθοδηγητές” στη συγγραφή αυτού του βιβλίου.
Βλέποντας τη ζωή μέσα από το πρίσμα ενός ιερέα, ερχόμαστε πιο κοντά στον “απαξιωμένο” μας εαυτό, αυτόν που για κάποιον “σημαντικό” λόγο, για κάποιον λόγο “ασυγχώρητο”, είχαμε τιμωρήσει με μοναξιά στο πιο σκοτεινό σημείο του μυαλού μας. Η απλότητα και η εγκαρδιότητα του λόγου του, απενοχοποιεί αυτόν τον εαυτό δίνοντάς του μια πιο φωτεινή θέση μέσα στη συνείδησή μας!
Αν είναι να σημειώσω αυτά που έκαναν το κεφάλι μου να συμφωνεί, τα μάτια μου να δακρύζουν, την ανάσα μου να κατανοεί, τότε αυτά είναι: «Η δημοκρατικότητά μας δεν κρίνεται μονάχα στα μεγάλα και δημόσια αξιώματα, αλλά στην καθημερινότητά μας. Υπάρχει μεγαλύτερη εξουσία από την πατρική; Την συζυγική; Την εργοδοτική;… η ιδεολογία δεν σ’ αφήνει να δεις την αλήθεια. Σου έχει έτοιμες απαντήσεις για όλα τα θέματα», «Έφυγε η αγάπη μου, το στήριγμά μου, παπά. Αλλά δόξα Το Θεό, δεν έχω παράπονο. Στα χέρια του πέρασα καλά και όμορφα χρόνια. Ο Θεός να τον αναπαύσει», «Όσοι δεν ξύπνησαν ένα πρωί, την ώρα της αυγής, την στιγμή που γλυκοχαράζει, όχι απλά για να πάνε σε κάποια δουλειά αλλά για να βιώσουν την αλήθεια, την ομορφιά, την δύναμη της ζωής, έχουν χάσει ίσως μία από τις σημαντικότερες πνευματικές εμπειρίες της ζωής τους. Την στιγμή εκείνη, τα δεύτερα του δευτερολέπτου που εναλλάσσεται το σκοτάδι της νύχτας με το πρώτο φως του ηλίου, την ώρα που αλλάζει η σκυτάλη του σύμπαντος και της ζωής, γίνεται μία μικρή, ιδιαίτερη, αδιόρατη στους μη έμπειρους σιγαλιά. Τα πάντα, ο άνεμος, το φεγγάρι, ο ήλιος, το φως, το σκοτάδι, τα άστρα, οι πλανήτες, τα ζώα, για μία στιγμούλα, τόση δα στιγμούλα ησυχάζουν. Αργούν. Λες και κρατούν ενός λεπτού σιγή μπροστά στο θαύμα, στο μυστήριο που ονομάζεται ζωή». |
29/04/2012: ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΝΗ  |
|
|
Κριτική των κριτικών. Καλές και οι τρεις, πιο πολύ η δεύτερη. Αλλα επιτέλους ας προσέχουν και την ορθογραφία. Γενικά, μπαϊλντίζει κανείς να βλέπει κακοποιημένη τη γλώσσα μας. Συγγνώμη. |
|
10/04/2012: Γ.Μ. Βαρδαβάς |
|
|
Το βιβλίο του π. Χ. Παπαδόπουλου περιλαμβάνει 18 διηγήματα. Η αφήγηση συναρπάζει. Ιστορίες από τη ζωή και για τη ζωή. Άνθρωποι, Θεός, φύση, συναισθήματα, νοσταλγία, αθωότητα, ενοχές, πάθη, πόθοι, λογισμοί, αγώνας, ύπαρξη, ζωή, πόνος, χαρά, στιγμές, πτώσεις και αναβάσεις, απώλειες και υποστροφές, σπαρακτικά διαπλέκονται. Το “Να ζεις” είναι διακύβευμα, αλλά και ζητούμενο, σχοινοβασία διαρκής και άθλημα ελευθερίας. Διότι “πολλές φορές δεν είναι εύκολο να βρίσκεσαι μπροστά στην ευθύνη των ονείρων σου” (σελ. 13). Μας θυμίζει ο συγγραφέας mutatis mutandis τα λόγια του Όσκαρ Ουάιλντ: “Δυο είναι οι μεγάλες τραγωδίες στη ζωή. Η μια είναι να μην πραγματοποιήσεις το όνειρο σου. Η άλλη, είναι να το πραγματοποιήσεις”. (Εκτενέστερα εδώ:http://vardavas.wordpress.com/2012/04/09/kinezos/). |
|
03/01/2012: Σεραφείμ Αλευρόπουλος |
|
|
- Εαν η ζωή έχει κάποιο νόημα, αυτό είναι στο τώρα. Είναι στο σήμερα. Είναι στην αναπνοή και την εκπνοή της στιγμής.
Δανειζόμενος ένα απόσπασμα-γνωμικό από το βιβλίο \"Ο Κινέζος, ο Θεός και η μοναξιά\", ορθοτομούμε την ίδια μας τη ζωή και αγναντεύουμε το αβέβαιο και χωρίς εγγυήσεις παρόν, το οποίο όμως \"δολοφονούμε\" καθημερινά, κάθε φορά που δίνουμε την ακατάλληλη βαρύτητα σε ασήμαντα γεγονότα. Γεγονότα και καταστάσεις που διαρκώς μάς απομακρύνουν από την πατρίδα μας, τη ζωή.
Μιλώντας για το συγγραφέα, π. Χαράλαμπο Παπαδόπουλο από την ταλαντούχα Κρήτη, μαθαίνουμε για ένα πρόσωπο με χαρακτηριστικά και άλλων επιφανών ανδρών. Προσωπικότητες και μη, σαν τον Παπαδιαμάντη, τον Φώτη Κόντογλου, τον π. Ανδρέα Κονάνο αλλά και π. Φιλόθεο Φάρο. Προσωπικά είδα στα διηγήματα αυτά άγραφες στιγμές από τον καθένα τους στα κείμενα. Σε όσους είναι θαυμαστές των παραπάνω προτείνω ανεπιφύλαχτα το βιβλίο. Με την απλότητα του Κόντογλου, τα ηθικά διδάγματα που θα πρόσθετε ο Παπαδιαμάντης, τη σύγχρονη παρουσίαση γεγονότων και προσώπων του π. Ανδρέα Κονάνου μέσα από τις εκπομπές του \"Αθέατα Περάσματα\" αλλά & την \"επικίνδυνη\" για πολλούς ειλικρίνεια του π. Φιλόθεου Φάρου, με τους οποίους και οι Εκδόσεις ΑΡΜΟΣ έχουν την τιμή να εκδίδουν βιβλία τους.
Το αριστούργημα αυτό, που πήρε τον τίτλο του από ένα διήγημα του παρόντος βιβλίου, αγκαλιάζει την απελπισία του σύγχρονου Έλληνα, χαιδεύει την \"εκκλησιαστικότητα\" των μελών της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τονώνει το χαμένο αλλά μάλλον κρυμμένο θησαυρό των ανθρώπων, ο οποίος δεν είναι άλλος από το σεβασμό. Το σεβασμό στη διαφορετικότητα, στη μοναδικότητα, στην ελευθερία των επιλογών μας, ακόμα και στη σχέση μας με το Θείο. Τον Άγνωστο αλλά και τόσο γνωστό Θεό. Τον Πάσχοντα Θεό. Την Θεική παρέα, όπως πολύ σωστά χαρακτηρίζει ο Κινέζος μοναχός πρωταγωνιστής του Αγίου Όρους. Μια Θεική παρέα που απουσιάζει από τον Βουδισμό, τον οποίο οικειοθελώς άφησε πίσω του, στην πλούσια παράδοση της μακρυνής Κίνας.
Επενδύοντας μόνο δύο νύχτες για την ανάγνωσή του, αισθάνομαι πλουσιότερος από κάθε Διεθνή και μη Νομισματικό Ταμείο, πολυτιμότερος ως άνθρωπος πάνω στη γη, στην οποία καλούμαι ν\' αφήσω την χαραμάδα της αιωνιότητας, το Θεικό χάδι μου πάνω στους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Την ελπίδα σε όσους την άφησαν στον άχρονο χρόνο.
Έτσι, κλείνοντας, επιλέγω ένα ακόμη απόσπασμα από το βιβλίο και εύχομαι Καλή Χρονιά σε όλους με Πίστη και Αγάπη, τα οποία σίγουρα θα συναντήσετε στους πρωταγωνιστές, όχι ενός μεγάλου καναλιού, αλλά ενός μεγάλου Συγγραφέα...
\"Σάμπως άμα κλαίω και μουρμουρίζω γι\' αυτά που έχασα θα κερδίσω τίποτα; Ας ζω τουλάχιστον με αυτά και γι\' αυτά που έχω\" |
|
25/12/2011: Σάκης Χουτζούμης |
|
|
Πολυ όμορφο και βαθια συγκινησιακό βιβλίο,γραμμένο απο εναν ανθρωπο με ανοικτο μυαλο που αφουγκραζεται τον.....πόνο στην ζωή!!!Οι 18 ιστορίες ειναι η μια καλίτερη απο την αλλη και διαβαζεται με αμειωτο ενδιαφερον ως την τελευταια!!!Ελπιζω σε συνεχιση της συγγραφικης προσπαθειας!!! |
|
Όλες οι κριτικές |
|
|
|
Νέα - Εκδηλώσεις |
|
|
|
Πολύμέσα - Videos |
|
|
 |
|
Bestsellers |
|
|
 |  |  |
|
Καλάθι αγορών: 0 τεμάχια
