Αρχή  |   Ο λογαριασμός μου  |   Checkout  |   Επικοινωνία
 Καλάθι αγορών: 0 τεμάχια
Αναζήτηση:     Σύνθετη αναζήτηση
Κατηγορίες
ZAX1
Επιλογές
Newsletter
SEPTEMBRIOS14SELIDODEIKTES

 
Ξυπόλυτες στην άμμο
Συγγραφέας: Φραγκούλη - Αργύρη, Ιουστίνη
Κριτικές: 8 - Αξιολόγηση: Αστέρων!

Τιμή armosbooks.gr: 14.78EUR
Τιμή καταλόγου: 16.42EUR
Εκδότης: Εκδόσεις Αρμός
ISBN13: 978-960-527-827-4Σελίδες: 416
Ημ/νία Έκδοσης: Μάιος/2014Μέγεθος: 14χ21
Αρχή » Κατάλογος » Πεζογραφία » Ξυπόλυτες στην άμμο 
Προστέθηκε στις 13/05/2014.
Περιγραφή:

        Ύμνο προς τις γυναίκες την εποχή της ωριμότητας αποτελεί το νέο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη με τίτλο Ξυπόλητες στην Άμμο, που ξετυλίγεται στη Λευκάδα των λευκής άμμου.

   Όπως επισημαίνει η συγγραφέας στον πρόλογο του έργου: «Σ΄αυτό το μυθιστόρημα σκιαγραφώ τη ζωή των έξι κοριτσιών όπως κύλησε από τα θρανία του σχολείου στα χρόνια της ωριμότητας. Πώς μια μέρα βγάλαμε βιαστικά τα Ψηλά Τακούνια και μείναμε Ξυπόλυτες στην Άμμο... Η επόμενη δεκαετία  μας πήρε και μας έφερε σε άλλες ατραπούς. Μας δώρισε την ικανοποίηση του καταλαγιάσματος. Μας χάρισε την κατανόηση της απόκλισης από τα όνειρά μας. Χαλύβδωσε τη δύναμη της γυναικείας μας υπόστασης σε ένα κόσμο βαθειά ανδροκρατούμενο ακόμη και τον 21ο αιώνα».

   Μια περιληπτική ματιά από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: Έξι γυναίκες  σμίγουν στο νησί τους μετά από πολλά χρόνια και έντονες προσωπικές περιπέτειες. Η ζωή τις μοίρασε σε διαφορετικούς δρόμους προφέροντας στην κάθε μια το δικό της ταξίδι, γεμάτο Λαιστρυγόνες  και λωτούς. Η συνάντηση στον κοινό τόπο θα φέρει τη λύτρωση μέσα από το καταστάλαγμα και την αποδοχή της ωριμότητας. Είναι οι αγαπημένες συμμαθήτριες, που μια μέρα έβγαλαν βιαστικά τα Ψηλά Τακούνια και έμειναν Ξυπόλυτες στην Άμμο, συνδυάζοντας τα ματαιόδοξα όνειρα του αισθησιακού λικνίσματος με το άνετο βάδισμα της πραγματικής ζωής.

   Ξυπόλητες στην Άμμο! Ένα καλοκαιρινό μυθιστόρημα που φέρνει την αύρα του Ιονίου ανακατεύοντας τα όνειρα των κοριτσιών με την απαλή λευκή άμμο της παραλίας.

 

Μια εκπληκτική κριτική γι' αυτό το βιβλίο από τον Κώστα Μαρδά στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων http://www.inewsgr.com/162/xypolytes-stin-ammo-to-neo-mythistorima-tis-ioustinis-fragkouli.htm

 

http://aromalefkadas.gr/παρουσίαση-των-βιβλίων-της-ιουστινής/ 

Κριτικές
19/09/2014: Ελένη Γκίκα Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
Θα μπορούσε να είχε για τίτλο «Οι συμμαθήτριες», όπως ήταν ο τίτλος της έκθεσης και των έργων της Τζούλιας. Εξάλλου εκείνη η μαγική και μαγεμένη για τη ζωή και από τη ζωή «ιδιότυπη γοητευτική συμμορία» λειτουργεί για το σύνολό της ως «ο καθρέφτης του χρόνου». «Εγώ υπάρχω» ή «εκείνα έγιναν» επειδή-τα -βλέπω-στα-μάτια-σου.

Θα μπορούσε ακόμα να λέγεται και «η μητρική γλώσσα», θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και το παράδοξο «η πατρική γλώσσα», μια και εκείνος υπήρξε το τραύμα. Εκείνος; Ή η μητέρα που δεν το κατάλαβε, δεν τον πρόλαβε, φοβήθηκε να αντιμετωπίσει το πένθος της και το πληρώνει με αμνησία στο τέλος;

Εξάλλου όλα τα πιο βαθιά μας, τα μύχια, στη μητρική ή πατρική γλώσσα μας εκφράζονται: νανουρίσματα, προσευχές, ραβασάκια, όνειρα κι εφιάλτες, μοιρολόγια. Αλλά και οι εξομολογήσεις στις συνεδρίες του ψυχαναλυτή. Εκεί όπου η Τζούλια, η ζωγράφος της παρέας, που αξιώθηκε να δει το τραύμα ως δημιουργικό θαύμα, θα καταφύγει για να αντιμετωπίσει το παρελθόν: το αμάρτημα του πατρός της, δηλαδή την αιφνίδια αυτοκτονία του, την εγκατάλειψη της μητρός της, που την έστειλε στον Καναδά σε θείους για να σωθεί και για να τη σώσει, τον ξεχασμένο της εαυτό που τη στοιχειώνει.

Κι όμως όλα αρχίζουν σχεδόν δοξαστικά. Από τα καθοριστικά και εκθαμβωτικά γενέθλια των σαράντα. Οι έξι φίλες, η «ξενιτεμένη» και καταξιωμένη ζωγράφος Τζούλια, ο πυρήνας θα μπορούσε να πει κανείς, η τραγική ηρωίδα που τις σημάδεψε όλες με τη δική της μοιραία ζωή, η αστροφυσικός Αθηνά, το αγοροκόριτσο της παρέας που ακολούθησε τον Ισπανό καθηγητή της Ιγνάτιο στη Γαλλία, η αέρινη καλλονή Έμυ που αφέθηκε σ’ έναν συμβατικό έρωτα και προστατεύτηκε – κρύφτηκε είναι η ακριβής λέξη πίσω από τα κιλά, η πλασμένη για σταρ του σινεμά Καιτούλα που παντρεύτηκε «έναν μεγαλογιατρό πολλών γυναικών», όπως εύστοχα η συγγραφέας τον κατηγοριοποιεί, η Μαρία η φρόνιμη, καθηγήτρια της Φιλοσοφίας, που ξαφνικά ξετρελάθηκε μ’ έναν άντρα μικρότερό της και μοιάζει να θέλει να τινάξει στον αέρα στρωμένη ζωή, σύζυγο και παιδιά. Και η μικρόσωμη Νάνσυ, με την τρικυμιώδη νεότητα και με την ακόμα πιο τρικυμιώδη κατάθλιψη, δικηγόρος εξαίρετη και σύζυγος με σκαμπανεβάσματα φοβερά και τρομερά.

Το ραντεβού των γενεθλίων στο Κεμπέκ θα διαθέτει έναν στιλιστικό όρο: ψηλά τακούνια. Εκείνα που σηματοδοτούν τις αναμνήσεις τους και τα χρόνια τους τα παιδικά. Όταν στερέωναν ξύλα στις σαγιονάρες τους για ν’ ακούν στο πλακόστρωτο εκείνο το εκμαυλιστικό τακ τακ τακ… Αλήθεια και ποια από μας δεν θυμάται εκείνο το θελκτικό τακ τακ τακ από τα τακούνια της μαμάς μας, ο μυστικός κήπος της θηλυκότητας στον οποίο δεν γίνεται, κάποια στιγμή θα εισβάλλαμε, ήταν προορισμένος και για μας.

Μετά τα γενέθλια, η συγγραφέας, ως πανεπόπτης θεός, παρακολουθεί και τις έξι: σκηνοθετώντας αριστοτεχνικά καθημερινότητα, αισθητική, διλήμματα, επιδιώξεις, επιθυμίες και ενοχές, συζυγική ζωή και δουλειά.

Με τρόπο άμεσο και γοητευτικά εικονοκλαστικό παρακολουθούμε τη ζωή της Τζούλιας. Με στήριγμα την αγάπη του συζύγου της, να ανοίγει σεντούκια και να διαβάζει ξεχασμένα κι αγνοημένα γράμματα, να αντιμετωπίζει μετωπικά εκείνο-που-υπήρξε-η-τραυματισμένη-ζωή της στο ντιβάνι ενός Έλληνα ψυχαναλυτή. Να ζωγραφίζει το παρελθόν της, από τις «Συμμαθήτριες» μέχρι τη «Γειτονιά» της και τελικά στο δεύτερο μέρος του βιβλίου να επιστρέφει. Στο ανακαινισμένο της πατρικό και στην πατρίδα των παιδικών της χρόνων, να συναντά τη μάνα της και ό,τι αυτό σηματοδοτεί. Να ξαναδιαβάζει τον Καζαντζάκη του πατέρα της, να αποδέχεται τελικά και να κατανοεί.

Στο μεταξύ, η Νάνσυ παλεύει με την κατάθλιψη, με στήριγμα έναν σπουδαίο σύζυγο και φυσικά με τη Νομική. Η δουλειά μπορεί και να σου λύσει το υπαρξιακό σου, και στο βιβλίο της Ιουστίνης αυτό επαληθεύεται διαρκώς.

Η Μαρία, ξελογιασμένη από τον νεαρό Ιταλό, θα τη γλυτώσει χάρη στη συνετή της φύση, εξάλλου η φιλολογία είναι μεγάλη παρηγορία και συντροφιά.

Η αστροφυσικός Αθηνά θα ζήσει μια φυσιολογική συζυγική κρίση, θα αντιμετωπίσει τον θάνατο της μητέρας, θα επιστρέψει κάποια στιγμή κι αυτή με τον πόνο στα μάτια και στην ψυχή.

Η Εμούλα θα αντιμετωπίσει τα επιπλέον κιλά της, θα βάλει στόχους και θα ξαναγίνει η Έμυ η όμορφη, σχεδόν η Έμυ η καλλονή.

Αλλά και η Καίτη θα αναστηθεί αφού σταυρωθεί πρώτα μετά την υστερεκτομή. Θα σταθεί στα πόδια της, θα αντιμετωπίσει τη συζυγική απιστία με αξιοπρέπεια, θα ξαναβάλει το θέατρο και την όντως ζωή στη δική της ζωή.

Στο μεταξύ, τακούνια που έχουν γίνει πια μοκασίνια εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (λέγε με Νάνσυ), καιρικά φαινόμενα και αναμνήσεις, σε όλα τα επί μέρους κεφάλαια πρωταγωνιστούν. Έως εκείνο το δοξαστικό δεύτερο μέρος, όπου οι έξι φίλες θα επιστρέψουν και δεν θα διστάσουν να χορέψουν και να βαδίσουν ξυπόλυτες στην άμμο, πίσω στο νησί. Με όλα τα λάθη και τα πάθη και τα τραύματα, που πια έχουν γίνει νοσταλγία και ανάμνηση, δημιουργία, ζωή, η δική τους ζωή.

Μυθιστόρημα-ύμνος στη γυναικεία φιλία, δοκίμιο περί γάμου, με ψυχαναλυτικό βάθος όσον αφορά τις συζυγικές σχέσεις, μελέτη για την αναστάσιμη τέχνη, τη λυτρωτική δύναμη της δημιουργίας και η πορεία της ενηλικίωσης.

Φετίχ και κλειδί για τις αναμνήσεις αλλά και τις αλλαγές, τα παπούτσια. Δεκαπεντάποντα, δωδεκάποντα, μοκασίνια, πεντάποντα, σαγιονάρες με πρόσθετα τακουνάκια, εξάλλου αυτό που απομένει, τελικά, είμαστε εμείς: ξυπόλυτες στην άμμο ή και στα αγκάθια. Η ζωή είναι το θαύμα και το τραύμα, όπως το δει, τελικά, κανείς.

Εξαιρετικές στιγμές, η ελληνική ποίηση, η ελληνική πεζογραφία, η λατρεία του πατέρα για τον Καζαντζάκη, το ελληνικό τραγούδι, οι λέξεις που είναι βίωμα, σωτηρία και ο σταυρός μαζί.

Αναμφισβήτητα βιβλίο-κλειδί για τη γυναικεία φύση. Και για το αλλόκοτο εκείνο μαγικό «μαζί», για το ζευγάρι που ενίοτε μπορεί και να είναι η εκπλήρωση, η απόλυτη σιγουριά, η δύναμη στη ζωή. Για να εξερευνήσεις με δίχτυ ασφαλείας τον εαυτό σου τον άγνωστο. Ένα βιβλίο αποκαλυπτικό και γοητευτικό.
19/09/2014: Εύα Στάμου Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
Τα περισσότερα σύγχρονα μυθιστορήματα έχουν ως πρωταγωνίστριες νεαρές γυναίκες που ασχολούνται με δύο κυρίως θέματα: την καριέρα τους και τον έρωτα. Το πρόβλημα με αυτό το μυθιστορηματικό πρότυπο είναι ότι οι αναγνώστριες που ανήκουν σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες αδυνατούν να ταυτιστούν με τις ηρωίδες των περισσότερων ευπώλητων βιβλίων, καθώς με το πέρασμα του χρόνου δεν αλλάζει μόνο η ηλικία, αλλά και τα ενδιαφέροντα, οι ανάγκες και οι ασχολίες τους.

Στο νέο μυθιστόρημά της, Ξυπόλυτες στην άμμο, η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας της έξι συμμαθήτριες που πλησιάζουν τα πενήντα, ανατρέποντας καταρχάς τα στερεότυπα που θέλουν τις γυναίκες μέσης ηλικίας, αδιάφορες ή «ακατάλληλες» για ένα βιβλίο που απευθύνεται στο ευρύ αναγνωστικό κοινό.

Τα βιολογικά και κοινωνικά γεγονότα που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της πιο μακροχρόνιας, και ταυτόχρονα της πλέον δημιουργικής περιόδου της ζωής μας -καθώς η μέση ηλικία ξεκινά γύρω στα τριάντα πέντε και εκτείνεται έως τα εξήντα- όπως και τα διλήμματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αυτής της ηλικιακής ομάδας, ενσωματώνονται από τη συγγραφέα στη δράση του βιβλίου με τρόπο φυσικό κι αφηγηματικά πολύ επιτυχημένο. Τα παιδιά που φεύγουν από το σπίτι, η ασθένεια ή ο θάνατος ενός γονιού, τα προβλήματα υγείας, το άγχος της φθοράς, η ανία του γάμου, ο «πειρασμός» ενός νέου άντρα, η «απιστία», το διαζύγιο, η νοσταλγία, η μετανάστευση, η προσπάθεια εξισορρόπησης της επαγγελματικής και της προσωπικής ταυτότητας αποτελούν κάποια από τα θέματα που διαπλέκονται στη ροή του βιβλίου.
Ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η ερωτική ταυτότητα των ηρωίδων, ανατρέπει τις επικρατούσες αντιλήψεις περί απουσίας ερωτικής επιθυμίας των γυναικών που έχουν περάσει τα σαράντα πέντε. Οι ηρωίδες του βιβλίου έχουν ερωτικές φαντασιώσεις κι επιθυμίες, απολαμβάνουν τη σεξουαλική επαφή με τους μόνιμους συντρόφους ή και τους περιστασιακούς εραστές τους, νιώθουν ερωτικές και ερωτεύσιμες.
Εξίσου σημαντικός είναι ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεται η γυναικεία φιλία. Οι προκαταλήψεις της λαϊκής κουλτούρας που συχνά αντανακλώνται και στη λογοτεχνία παρουσιάζουν τις σχέσεις των γυναικών σχεδόν ως κάτι αδύνατο: ζήλια, δυσπιστία, ανταγωνισμός και προδοσία είναι τα χαρακτηριστικά που συνήθως αποδίδονται στις ηρωίδες θηλυκού γένους. Στο μυθιστόρημα της Φραγκούλη-Αργύρη, η φιλία των έξι ηρωίδων βαθαίνει στο χρόνο, καταλήγοντας σε μια σχέση αγαπητική όπου επικρατούν η ενσυναίσθηση, το γνήσιο ενδιαφέρον, η αλληλεγγύη, η κατανόηση και ο θαυμασμός. Παρόλο που το βιβλίο αποτελεί έναν ύμνο στη γυναικεία φιλία η συγγραφέας δεν τη θεωρεί πανάκεια. Στην περίπτωση της Τζούλιας, κεντρικής ηρωίδας του κειμένου, δεν είναι οι φίλες ή ο σύντροφός της που θα τη βοηθήσουν να ανασυνθέσει τα κομμάτια του παζλ και να συμφιλιωθεί με τα τραύματα και τις σκιές του παρελθόντος, αλλά η επιστημονική αντικειμενικότητα και αποστασιοποίηση ενός ψυχιάτρου. Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου η επίσκεψη στον ειδικό της ψυχικής υγείας θεωρείται ακόμη ταμπού για κάποιες κοινωνικές ομάδες, αυτή η πτυχή της ιστορίας είναι ιδιαίτερα σημαντική.
Θεωρώ πως όσο μεγαλώνει μια γυναίκα, μπορεί να «χάνει» σε εμφάνιση αλλά κερδίζει σε κοινωνική, επαγγελματική, οικονομική δύναμη και αυτονομία. Τη θέση της νεότητας καταλαμβάνει η εμπειρία, η συναισθηματική ωριμότητα, η γοητεία.

Για να επιβιώσει όμως μια γυναίκα σε μια κοινωνία όπου ακόμα σε μεγάλο βαθμό οι κανόνες είναι αντρικοί, για να κατακτήσει τους στόχους της, και να εξισορροπήσει τους πολλαπλούς ρόλους της, χρειάζεται άλλες γυναίκες. Μέσα από αυτές θα κατανοήσει καλύτερα τον κόσμο, θα διδαχθεί από τις εμπειρίες τους, και θα στηριχθεί συναισθηματικά, ακόμα και αν οι επιλογές ζωής τους είναι τελείως διαφορετικές. Ένα από τα σπουδαιότερα μηνύματα της ιστορίας που μας προσφέρει η συγγραφέας είναι ότι οι γυναίκες πρέπει να είναι αλληλέγγυες.
Και, τελικά, ότι για να σταθεί μια γυναίκα στα πόδια της, θα πρέπει να παραμερίσει τις κοινωνικές συμβάσεις που από τη μέρα που γεννιέται καθορίζουν τις κοινωνικές, επαγγελματικές και προσωπικές επιλογές της, τον τρόπο που εκφράζει την ερωτική επιθυμία της, τη συμπεριφορά της, ακόμα και την εμφάνισή της. Για να χειραφετηθεί μια γυναίκα θα πρέπει να απαλλαγεί από τα ψηλά της τακούνια και όσα αυτά συμβολίζουν και να τολμήσει να βαδίσει «ξυπόλυτη στην άμμο».
19/09/2014: Μίμης Κούρτης Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
Τις γνωρισα στο σαλονι του σπιτιου μου στην Αθηνα φορωντας τα ψηλα τους τακουνια.Οσο δυναμικα εμφανιστηκαν τοτε,τοσο απαλα και αθορυβα με επισκεφτηκαν στο σπιτι μου ,στην Εγκλουβη.Λιτες και απεριττες,μεστες και ξυπολυτες,ανετες,σαν στο νησι τους.Ευαισθητες και ταυτοχρονα σκληρες,μοντερνες μα και παραδοσιακες,ηπιεςμα αν χρειαστει αυστηρες και αμειλικτες,τουλαχιστον ,σε οτι αφορα τον εαυτο τους.Κουβαλουν μαζι τους το παρελθον,που αποτελει καταλυτη για τη τωρινη τους ζωη.Ενα παρελθον,με βιωματα θανατου,ερωτα ανομολογητου,ονειρου απραγματοποιητου,που τις συνδεει με το ωριμο παρον,που ερχεται να ξεδιαλυνει τις αποριες και τις ανησυχιες της νιοτης.Μιας νιοτης γεματης γελιο,ελπιδα,προσδοκιας γεματης ηχους απο ψηλα τακουνια.Τη νιοτη αυτη,ηρθε να την διαδεχθει η ωριμοτητα.Μια ωριμοτητα που δεν καταφερε να απαγκιστρωθει απο τα σημαδια της νεαρης ηλικιας.Ενα παρτυ σταθηκε αφορμη να ξεγυμνωθουν ψυχικα και να απαλαγουν απο λαθη και ενοχες.Ενα παρτυ καθρεφτης του αληθινου εαυτου τους,που μετετρεψε τα ειδωλα τους σε εικονες ορθοδοξες,περα για περα πραγματικες. Κι ετσι απαλαγμενες απο οσα ταλανιζαν το μυαλο και την ψυχη τους,απολαμβανουν την συνυπαρξη τους,στο μαγικο νησι τους.Ενα νησι.που οσο και να του ξεφευγουν,τις αγκιστρωνει και τους θυμιζει,πως εδω ειναι το Α και το Ω τους.Τα ψηλα τακουνια,που ισως τις βαραιναν,εμειναν ευλαβικα κλεισμενα στα κουτια τους και η επιθυμια να περπατησουν ξυπολυτες στη χρυση αμμο της νιοτης τους,δηλωνει το ξαλαφρωμα απο τα οσα τις βαραιναν.Κι εκει που βουλιαζουν τα γυμνα ποδια τους στην αμμο,οπως τα ονειρα τους,η ιδια αμμος εναι εκεινη που τις ανεβαζει με δυναμεις μαγικες,δινοντας τους τις αντοχες εκεινες,να ακουμπουν με θαρρος και δυναμη στο παρελθον και να βαδιζουν ισια κι αναλαφρα στο παρον.Υποψιαζομαι,οτι θα μας απασχολησουν και στο μελλον.Τετοιες ιστοριες, δεν τελειωνουν ευκολα...

Οσο για τη συγγραφεα τι να πω.Με γλωσσα λιτη,με νοηματα καθαρα με λογο μεστο και σταθερο,καταφερνει να κραταει αμειωτο το ενδιαφερον του αναγνωστη.Οι ’’ΞΥΠΟΛΥΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ΄΄αποτελουν μια ελεγεια,ενα ασμα λυρικο για τη γυναικεια φιλια.Η συγγραφεας ειναι, ισως ,η μονη που περασε το μηνυμα,πως η φιλια μεταξυ των γυναικων,δεν ειναι απαραιτητα και λυκοφιλια.Οτι εχει διαρκεια και ποιοτητα,οσα χρονια κι αν περασουν,οσα ατυχη γεγονοτα κι αν συμβουν,οσο κι αν μακραινουν οι αποστασεις.Ποσο υπεροχα νοιωθω,που με την συγγραφεα εχουμε κοινες καταβολες.Ειμαι περηφανος,που τη βλεπω να ανεβαινει ψηλα,σταθερα και αθορυβα.Ιουστινη υποκλινομαι!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΥΓ.Τελειωνοντας το διαβασμα του βιβλιου.οι εξι ξυπολυτες,σηκωθηκαν να φυγουν απο το χωριο.Ηταν η ωρα που ξεσπασε η καλοκαιρινη καταιγιδα.Μα που θα πατε ξυπολυτες στη βροχη,ρωταω με απορια.Αυτη η βροχη ειναι η καθαρση μας,μου απαντησαν με μια φωνη και αχνοπερπατωντας στους βρεγμενους δρομους της Εγκλουβης,τραβηξαν για τις παραλιες του νησιου,για να πατησουν την αλλιωτικη αμμο τους,,παντα ξυπολυτες βεβαια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
19/09/2014: Ζωή Καρασουλτάνη Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
4 χρόνια μετά την πρώτη συγγραφική απόπειρα της κ. Ιουστίνης Φραγκούλη- Αργύρη, ήρθε η ώρα να φτάσει και στα δικά μου χέρια για πρώτη φορά το 10ο πια βιβλίο της με τίτλο «Ξυπόλυτες στην άμμο», που αποτελεί τη συνέχεια του μεταφεμινιστικού μυθιστορήματός που έφερε τον τίτλο «Ψηλά τακούνια για πάντα».

Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα την ανάγνωση του με ένα μικρό άγχος, καθώς δεν είχα γνώση περί του 1ου μέρους της ιστορίας. Τελικά, από τις πρώτες κιόλας σελίδες του διαπίστωσα ότι είναι πολύ πιο εύκολο απ’ ότι νόμιζα να περπατήσω κι εγώ «ξυπόλυτη στην άμμο» παρέα με τη Τζούλια, τη Νάνσυ, την Αθηνά, την Καίτη, την Έμυ και τη Μαρία κι ας μη μετείχα στην εποχή της νιότης τους, όπου εκείνες στεκόταν αγέρωχες επάνω στα «ψηλά τους τακούνια». Η συγγραφέας φρόντισε με επιμέλεια να καλύψει τις λεπτομέρειες της προ-Κεμπέκ εποχής των 6 φιλενάδων. Τι εννοώ με την προ-Κεμπέκ εποχή; Θα καταλάβετε σύντομα… Συνάντησα, λοιπόν, τις 6 φίλες στην εποχή της ωριμότητας τους. Η γνωριμία μας ξεκίνησε στην αρχή της 5ης δεκαετίας της ζωής τους. Προηγουμένως η συγγραφέας φρόντισε επιμελώς να μας «ξεναγήσει» στο νησί, όπου έχτισαν τη φιλία τους, τη Λευκάδα, αλλά και σε εκείνα τα μέρη που φιλοξένησαν την ενήλικη ζωή τους, με όποιες ευχάριστες ή δυσάρεστες στιγμές τους επεφύλασσε αυτή.
Όπως είχαν υποσχεθεί, όπου κι αν τις «στείλει» η ζωή, τα γενέθλια των 40 τους χρόνων θα τα γιόρταζαν μαζί. Και κράτησαν την υπόσχεσή τους, πηγαίνοντας κόντρα στις γνώμες που θέλουν τις γυναικείες φιλίες να μην αντέχουν στο χρόνο. Κάπως έτσι βρέθηκαν να συναντήσουν μετά από 20 ολόκληρα χρόνια την πληγωμένη φίλη τους Τζούλια στο μακρινό Κεμπέκ του Καναδά, όπου είχε φυγαδευτεί βίαια και απότομα από τη μητέρα της μετά την αυτοχειρία του πατέρα της. Μια πράξη που τη βασανίζει και την πονά κάθε λεπτό της ύπαρξής της. Εκεί η καθεμία συστήθηκε από την αρχή, αφηγήθηκε τη ζωή της, εξομολογήθηκε τους πόθους, τους φόβους, τα όνειρα, τις ανομολόγητες επιθυμίες της. Εκεί, μπροστά στα έργα τέχνης της διακεκριμένης ζωγράφου πια Τζούλιας, μπροστά στο έργο της «Οι συμμαθήτριες» είδαν τις ζωές τους, είδαν τους εαυτούς τους, όπως τους είχε πλάσει στο μυαλό της η καλλιτέχνης όλα αυτά τα χρόνια που ζούσαν μακριά η μία από την άλλη. Ίσως τελικά να ήταν και η εικόνα που ήθελαν και οι ίδιες να έχουν. Εκείνο το ταξίδι, αυτή η επανένωση των φιλενάδων σαν να τις γέμισε με δύναμη, δύναμη αναζωογόνο, ισχυρή, ικανή να νικήσει τα πάντα. Εκεί υποσχέθηκαν σιωπηρά ότι θα αλλάξουν τα κακώς κείμενα της ζωής τους, ό,τι τις εμπόδιζε να νιώσουν πραγματικά ευτυχισμένες.

Κάπως έτσι η κεντρική ηρωίδα, η Τζούλια βρήκε τη δύναμη να επισκεφτεί έναν ψυχίατρο, έναν έλληνα ψυχίατρο –στην πορεία αποδείχθηκε ότι η καταγωγή του γιατρού και το γεγονός ότι η διαδικασία της ψυχανάλυσης έγινε στα ελληνικά, επέδρασε καταλυτικά – για να μπορέσει μιλήσει για το τραγικό γεγονός που της άλλαξε τη ζωή και να απεγκλωβιστεί από τις μαύρες αναμνήσεις των εφηβικών της χρόνων. Να μπορέσει να δικαιολογήσει τον αυτόχειρα πατέρα της και να συγχωρήσει τη μητέρα της που την έστειλε σε δύο ξένους μακρινούς συγγενείς τους, στο μακρινό Καναδά και να τη δεχτεί πάλι πίσω στη ζωή της. Να βρει τη δύναμη 10 χρόνια αργότερα για να κάνει το ταξίδι πίσω στη γενέτειρά της και να μπει ξανά στο πατρικό της σπίτι, να συναντήσει τις φίλες της στο μέρος που καρπώθηκε η φιλία τους. Φύλακας άγγελος και συνοδοιπόρος σε κάθε της βήμα ο σύζυγός της.
Το βιβλίο κλείνει με τον απόηχο μιας 10ετίας γεμάτης αλλαγές για κάθε μια από τις 6 ηρωίδες, χωρίς εξαίρεση! Θετικές αλλαγές, που αποδεικνύουν πως ποτέ δεν είναι αργά να απαλλαγούμε από οτιδήποτε μας βαραίνει.
Κατά την ανάγνωση πολλές φορές ένιωθα ότι η κ. Φραγκούλη- Αργύρη είναι μέσα στις ηρωίδες της, είναι κομμάτια από αυτές ή άλλες στιγμές πάλι ότι θα ήθελε πολύ να είναι αυτό που αφηγείται… Το σίγουρο είναι ότι είναι γνώριμοι για εκείνη χαρακτήρες και τους περιγράφει με γλαφυρότητα, διεισδύει μέσα στην ψυχοσύνθεσή τους και μας δικαιολογεί κάθε πράξη με επιχειρήματα. Τις αγαπάει πολύ τις ηρωίδες της, τόσο που ορισμένες φορές ίσως υπερβάλει στην περιγραφή τους, κυρίως σε ό,τι αφορά στην ηλικία των ηρωίδων. Ενώ οι συμπεριφορές ήταν άψογα δομημένες σύμφωνα με το χαρακτήρα και την ηλικία, σε ό,τι αφορά την περιγραφή ορισμένες φορές μου έδινε την εντύπωση ότι θέλει να τις δει μικρότερες. Μικρή υποσημείωση για ένα βιβλίο που με 6 γυναικείους χαρακτήρες ως κεντρικούς περικλείει μέσα του μια ολόκληρη κοινωνία, αστική και επαρχιακή με τρόπο τέτοιο που να θέλεις να ανήκεις και στους δύο τύπους.

Οι «Ξυπόλυτες στην άμμο» έφεραν σαν ταινία στα μάτια μου τα προσεχώς της ζωής μου, αυτά που θα ήθελα και ό,τι τρέμω να ζήσω στη μετέπειτα πορεία μου! Είναι ένα βιβλίο που αναμφίβολα δίνει παραδείγματα προς μίμηση και προς αποφυγή σε άνδρες και γυναίκες όλων των ηλικιών!
07/07/2014: Ξενοφών Βερύκιος Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
Όπως γνωρίζετε, κι όπως ανέλυσε ο Δημήτρης Μαρωνίτης σ΄ αυτόν εδώ τον κήπο πριν από μερικές εβδομάδες, η μήτρα της παγκόσμιας λογοτεχνίας (τουλάχιστον της δυτικής) είναι τα Ομηρικά έπη. Τα Ομηρικά έπη διαπραγματεύονται δύο έννοιες. Η Ιλιάδα, η οποία, απ΄ ότι φαίνεται γράφηκε μεταγενέστερα, έχει ως βασική έννοια και κεντρική αρτηρία την «μήνιν». Η Οδύσσεια, η οποία γράφηκε πρώτη έχει θεμελιακό άξονα, κεντρική έννοια και βασική θεματολογία τον νόστο. Ο νόστος, ως λογοτεχνική και όχι μόνον, θεματολογία είναι κυρίαρχος στην Ευρωπαϊκή, και κυρίως στην Ελληνική λογοτεχνία. Να σας θυμίσω τα Δημοτικά Τραγούδια, τα τραγούδια της ξενιτιάς, πολλά διηγήματα του Παπαδιαμάντη και πλήθος σύγχρονων λογοτεχνημάτων τα οποία συνδέονται, άλλοτε έντονα και άλλοτε λιγότερο έντονα με τον νόστο. Βεβαίως, η μοίρα της φυλής, με τους ξενιτεμούς, τις μεταναστεύσεις, τις προσφυγές, τα μεγάλα ταξίδια των ναυτικών, και τις κάθε φύσεως μισέψεις, έχει παίξει σημαντικό ρόλο σ΄ αυτό.

Το βιβλίο της Φραγκούλη είναι ένα βιβλίο με κεντρικό θέμα τον νόστο. Τον νόστο με την κλασική γεωγραφική ή τοπική έννοια, την έννοια της πατρίδας ως χώρου, αλλά, ακόμα, τον νόστο με την έννοια του χρόνου. Κυρίως, την συνύπαρξη και την συνέργεια των δύο αυτών διαφορετικών όψεων του νόστου. Αυτή η βαθιά σύνδεση του τοπικού και του χρονικού νόστου είναι απόλυτα προφανής στην κάθαρση του δράματος η οποία είναι αποκλειστικά βασισμένη στην συνύπαρξη αυτών των δύο: του χώρου και του χρόνου ως εκπληρωμένου πλέον νόστου. Ο χώρος ως αντικείμενο του νόστου είναι η Λευκάδα, η πόλη στην οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε η ηρωίδα, και στην οποία επιστρέφει, λυτρωμένη πλέον. Ο χρόνος ως αντικείμενο του νόστου είναι η εφηβεία στην οποία επιστρέφει, λυτρωμένη από τον πραγματικό χρόνο, έχοντας αποκτήσει (στο ταξίδι του νόστου) ένα σημαντικό προτέρημα: την ψυχική της ελευθερία και την αποδοχή της μοίρας. Το πρώτο, ως κυρίαρχο στοιχείο, είναι προφανές και στον τίτλο του βιβλίου. Το Ξυπόλυτες στην άμμο σηματοδοτεί μία χαλάρωση, μία ελευθερία, μία παιδικότητα, μια ξεγνοιασιά. Η ηρωίδα, έχοντας διανύσει μια μεγάλη περίοδο έντονης εσωστρέφειας και ψυχικής αναστάτωσης, φτάνει στην λύτρωση όταν ο γεωγραφικός και ο χρονικός νόστος συναντούνται και η συνάντηση αυτή καταλήγει σε μία έκρηξη ζωής, χαράς και συντροφικότητας.

Το δεύτερο, δηλαδή η αποδοχή της μοίρας, που είναι κυρίαρχο στοιχείο σε ολόκληρο το βιβλίο, είναι βεβαίως έντονο στοιχείο της καθάρσεως στις αρχαίες τραγωδίες. Η κάθαρση λειτουργεί με παρόμοιο τρόπο στο βιβλίο της Φραγκούλη, όπου η αποδοχή της μοίρας φέρνει μία καινούργια θεώρηση του παρελθόντος και αποδοχή του και, μέσω αυτών την λύτρωση. Το δραματικό στοιχείο στην πορεία της ηρωίδας εκφράζεται με τους γνωστούς στοίχους του Βάρναλη:
Ω! Πόσο βάσανο μεγάλο
Το βάσανο είναι της ζωής.
Οι στοίχοι αυτοί, αφ ενός μεν χρησιμοποιούνται ως προμετωπίδα στο βιβλίο, αφ΄ ετέρου δε, επαναλαμβάνονται αρκετές φορές στην πορεία του βιβλίου. Οι στοίχοι όντως εκφράζουν με έντονο συναισθηματικό τρόπο, την τραγικότητα της πλοκής και των καταστάσεων. Εκφράζουν την τραγικότητα της ηρωίδας και των καταστάσεων της ζωής της. Όμως, επ’ ουδενί δεν εκφράζουν την κάθαρση, η οποία, αντιθέτως, είναι ένας συμβολικός ύμνος στην χαρά, στην καλλιτεχνική δημιουργία και στην ζεστασιά των σχέσεων των ανθρώπων. Η κάθαρση, κατά την άποψή μου θα μπορούσε να εκφραστεί με τους στοίχους του Σεφέρη, από τους Αργοναύτες:
Και ψυχή,
Ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν
Εις ψυχήν
Αυτή βλεπτέον
Διότι οι δρόμοι της ψυχής, οι δρόμοι τους οποίους προσδιορίζει η ψυχική σύνδεση των ανθρώπων, είναι αυτοί οι οποίοι οδηγούν στην κάθαρση, στο βιβλίο της Φραγκούλη.

Θα ήθελα να συνεχίσω αυτές τις σκέψεις – οι οποίες ενδεχομένως σας φαίνονται παράξενες αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο – με τρεις παρατηρήσεις:

Όπως και στην Οδύσσεια, η πορεία εκπλήρωσης του νόστου, συνοδεύεται από τεράστιες δυσκολίες, από Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, από τον θυμωμένο Ποσειδώνα από την Σκύλα και την Χάρυβδη. Στο βιβλίο της Φραγκούλη, η εκπλήρωση του χωρικού και χρονικού νόστου συνοδεύεται επίσης από τεράστια εμπόδια, τα οποία είναι στη φύση τους ψυχικά. Η ηρωίδα, έχει υποστεί μια τραγωδία που είναι η αυτοκτονία του πατέρα της την ημέρα της αποφοίτησής της από το γυμνάσιο. Η τραγωδία αυτή καθ΄ εαυτή, η εικόνα του νεκρού πατέρα αλλά και οι ενοχές που δημιουργεί στην νέα κοπέλα, κατακρημνίζουν σε μεγάλο βαθμό την ψυχική της ισορροπία. Η μητέρα της, για να την βοηθήσει να ξεχάσει και, φαντάζομαι, να λυτρωθεί από την τραγωδία στον βαθμό που είναι δυνατόν, την στέλνει σε συγγενείς της στον Καναδά, πράγμα το οποίο δημιουργεί μια δευτερογενή τραγωδία, που είναι η απόλυτη απομάκρυνση και αποξένωση από την μητέρα της. Διαφαίνεται μάλιστα, χωρίς να είναι απόλυτα σαφές, ότι επιρρίπτει ευθύνες στην μητέρα της για το τραγικό γεγονός. Αποτέλεσμα αυτού είναι πως η νεαρή κοπέλα χάνει σχεδόν ταυτόχρονα και τους δύο γονείς της.

Για να μπορέσει η ηρωίδα να αφεθεί στον νόστο, πρέπει να ξεπεράσει, με πολύ αγωνία και πολύ αγώνα, τις καταστάσεις τις οποίες οι τραγωδίες αυτές έχουν δημιουργήσει στην ψυχή της νέας κοπέλας και της μεστής πλέον γυναίκας. Στο σημείο αυτό θα έπρεπε ίσως να είχαν αναπτυχθεί και αναλυθεί περισσότερο οι σχέσεις της ηρωίδας με τον πατέρα της και τα αίτια της αυτοχειρίας του. Γίνεται αναφορά σε κατάθλιψη αλλά επίσης και σε φιλοσοφικά κίνητρα, σε κίνητρα που έχουν να κάνουν με την αντιμετώπιση της ζωής από φιλοσοφική άποψη. Ενδεχομένως, στο σημείο αυτό η συγγραφέας να επιχειρεί μία προσέγγιση της αυτοκτονίας παρόμοια με την προσέγγιση του Σικελιανου, στο ποίημα « Η αυτοκτονία του Ατζεσιβάνο». Λέει ο ποιητής:
Γιατί μονάχα εκείνοι που αγαπάνε
τη ζωή, στην μυστική της πρώτη αξία,
μπορούν και να θερίσουνε μονάχοι
της ύπαρξής τους το μεγάλο αστάχυ,
που γέρνει πια, με θείαν αταραξία.

Αυτό το σημείο, το κίνητρο δηλαδή, η βασική κινητήρια δύναμη της αυτοχειρίας του πατέρα είναι αρκετά ασαφές, παρ΄ όλο που το τραγικό αυτό συμβάν είναι μία βασική ραχοκοκαλιά του βιβλίου, Ο αναγνώστης ταλαντεύεται ανάμεσα σε παθολογικά / ψυχολογικά αίτια (κατάθλιψη) και σε αίτια φιλοσοφικού προσανατολισμού, φιλοσοφικής θεώρησης της ζωής και του θανάτου.

. Το ίδιο δεν ισχύει για τις σχέσεις της ηρωίδας με την μητέρα της, οι οποίες, αν και είναι επίσης κάπως ασαφείς, παρ’ όλα αυτά. υπάρχουν ορισμένες φράσεις στο βιβλίο οι οποίες σε μεγάλο βαθμό τις περιγράφουν. Για παράδειγμα, « Πάλι εκνευρίστηκε η Τζούλια καθώς ήρθε στο νου της αυτή η αλαζονεία της ελαφρότητας, που ήταν το χαρακτηριστικό στοιχείο του χαρακτήρα της Τζένης Παπαμηνά. Ήθελε πάντα να επιδεικνύει τον άντρα και την κόρη της στην τοπική κοινωνία, ενισχύοντας έτσι την αυτοπεποίθησή της και εισπράτοντας την επιβεβαίωση της κοινωνικής της θέσης». Και με τα λόγια του πατέρα, « Η μαμά σου ποτέ δεν με κατάλαβε. Πίστευε πως η ζωή πρέπει να είναι αποταμιεύσεις και επενδύσεις».

Πιστεύω πως οι περιπέτειες του Οδυσσέα δεν απέχουν πολύ σε πόνο από αυτές της ηρωίδας. Βλέπουμε λοιπόν έναν παραλληλισμό της πορείας της ηρωίδας της Φραγκούλη με αυτόν της πορείας του Οδυσσέα. Είναι πιθανό, η κοινή γεωγραφία, τουλάχιστον όπως εμείς οι Λευκαδίτες αρεσκόμεθα να πιστεύουμε, να παίζει κάποιο βαθύτερο ρόλο σ΄ αυτήν την κοινή πορεία.

Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με τις δευτερεύουσες ηρωίδες οι οποίες είναι οι φίλες της πρωταγωνίστριας στην εφηβική της ηλικία , οι συμμαθήτριές της στο Γυμνάσιο της Λευκάδας, τα κορίτσια με τα οποία μεγάλωσε, έπαιξε, έκλαψε και γέλασε. Τα κορίτσια αυτά παίζουν σημαντικό ρόλο στην πλοκή του βιβλίου διότι, αφ΄ ενός μεν είναι η κινητήρια δύναμη του νόστου (χρονικού και γεωγραφικού), και αφ΄ ετέρου διότι λειτουργούν με τρόπο ο οποίος μοιάζει με τον τρόπο λειτουργίας του χορού στις τραγωδίες. Τα κορίτσια, παρόλο που έχουν προσωπική ζωή και διακριτούς χαρακτήρες, έχουν συλλογικά και το καθένα ξεχωριστά επηρεαστεί από το δράμα της ηρωίδας. Είναι χαρακτηριστικό πως κάθε μια γυναίκα αναφέρεται συχνά στην αυτοκτονία του πατέρα της ηρωίδας και είναι προφανές πως αυτό το γεγονός έχει επηρεάσει την καθεμία ξεχωριστά αλλά και ως συλλογική σχέση. Στο επίπεδο του συλλογικού, οι συμμαθήτριες υποστηρίζουν την ηρωίδα στις επιλογές της, την ενθαρρύνουν να κάνει τούτο ή το άλλο, εξηγούν την συμπεριφορά της και, γενικώς, της παρέχουν ένα συλλογικό πλαίσιο λειτουργίας και ένα πλαίσιο προστασίας. Επίσης της παρέχουν τα απαιτούμενα εφόδια για να ολοκληρώσει την κάθαρση και την λύτρωση, είτε αυτά είναι ψυχολογικά, είτε κοινωνικά είτε πρακτικά. Αυτή η σχέση ηρωίδας – συμμαθητριών παραπέμπει, κατά την άποψή μου στην σχέση του χορού με τον ήρωα ή την ηρωίδα αρχαίου δράματος, Ακόμα και το τέλος, το οποίο ολοκληρώνεται με έναν χορό, απρογραμμάτιστο και αυθόρμητο, παραπέμπει στη αρχαία τραγωδία.

Πρέπει ακόμα να τονίσω πως ο νόστος περιβάλλει και τις συμμαθήτριες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν ζουν στον γενέθλιο τόπο. Με τα λόγια της συγγραφέως,: «Κι όλες μας θέλουμε να γυρίσουμε στον τόπο μας μετά από κάποια ηλικία. Μας τραβούν οι ρίζες μας, η ιστορία μας. Είναι μια εξάρτηση. Στην πρώτη νιότη έρχεται το φτερούγισμα, η ανάγκη να ξεφύγεις απ΄ τα στενά πλαίσια του μικρού σου τόπου. Με την ωριμότητα η επιθυμία της επιστροφής γίνεται αληθινό μαράζι. Λες και επανασυνδέθηκε ο ομφάλιος λώρος με την πατρίδα και ζωνάνεψαν τα προσωπικά σου βιώματα».

Η τρίτη παρατήρηση αφορά την συγγραφέα και όχι το βιβλίο. Η συγγραφέας είναι Ελληνίδα της διασποράς, η οποία γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Λευκάδα, ζει στο Μοντρεάλ, και είναι περίπου στην ηλικία της ηρωίδας, όταν αυτή εκπληρώνει τον νόστο στον οποίο αναφέρθηκα πιο πάνω. Η συγγραφέας λοιπόν έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την ηρωίδα του βιβλίου. Αυτό δεν σημαίνει πως το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό. Προφανώς δεν είναι. Θα μπορούσε όμως να χαρακτηρισθεί ως ένα βιβλίο βιωματικό. Ένα βιβλίο στο οποίο η μυθοπλασία φαίνεται να επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και από την ζωή της συγγραφέως. Το γεγονός ότι η συγγραφέας προσδιορίζει τον χώρο και τον χρόνο απόλυτα και με λεπτομέρεια, (Λευκάδα (ή μάλλον Χώρα) την δεκαετία του ΄60 στο πρώτο μέρος και σύγχρονη Λευκάδα στο δεύτερο μέρος) κάνει αρκετά πιο έντονο αυτό το στοιχείο του βιωματικού έργου.

Το βιβλίο της Φραγκούλη έχει την δική του ιδιαίτερη αξία ως μυθοπλασία. Η αναφορά σε σημαντικά θέματα, μεταξύ των οποίων η φιλία και οι ισχυροί συναισθηματικοί δεσμοί που αναπτύσσονται κατά την εφηβεία, η πορεία τους μέσα στον χρόνο με την συναισθηματική ωρίμανση που επέρχεται, η συνάφεια με πρακτικά και βιοποριστικά θέματα. Ακόμα, πως αυτοί οι δεσμοί και οι συναισθηματισμοί λειτουργούν σε ένα συλλογικό επίπεδο το οποίο καλύπτει με ένα μαγικό πέπλο τις διάφορες εκφάνσεις της ζωής. Ο ψυχισμός του έφηβου κοριτσιού και της μεστής γυναίκας, η τραγωδία και η λύτρωση, ο έρωτας η αγάπη, το φλερτ, και η απάτη, η φιλοσοφική αποδοχή της επιτυχίας και της αποτυχίας, η ζωή ως «βάσανο μεγάλο», η ζωή ως «νόστιμον ήμαρ», η ζωή «ξυπόλητη στην αμμουδιά των Μύλων», όλες αυτές οι αναφορές και πολλές άλλες, κάνουν το βιβλίο ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Για μας όμως που μεγαλώσαμε είτε στα ή με αναφορά στα σοκάκια της Λευκάδας (της Χώρας), για μας που ταξιδέψαμε δέκα ώρες για να φτάσουμε από την Αθήνα στη Λευκάδα και αντιστρόφως, για μας στους οποίους οι Μύλοι ή η σουμάδα και το «αμπαλί» ή το καφενείο στον Πλάτανο είναι κάτι περισσότερο από λέξεις ή ονόματα, στην δική μας την γενιά, το βιβλίο της Φραγκούλη είναι πολύ περισσότερο από ένα λογοτεχνικό έργο. Είναι ο δικός μας νόστος στον χώρο και στον χρόνο. Για μας το βιβλίο αυτό ετοιμάζει το δρόμο, ακριβώς όπως οι συμμαθήτριες ετοίμασαν το δρόμο στην ηρωίδα. Γι αυτό το βιβλίο έχει ιδιαίτερη αξία και παρέχει ιδιαίτερη συγκίνηση. Μαζί με την δική μας προσωπική λύτρωση.
17/06/2014: Βιβή Κοψιδά-Βρεττού Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Ξυπόλυτες στην Αμμο: Ενα Ψυχογράφημα της Γυναικείας Ενηλικίωσης! Της δρος Βιβής Κοψιδά-Βρεττού

Σημειώσεις πάνω στο νέο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη, Ξυπόλυτες στην άμμο, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2014. Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, γεννημένη στη Λευκάδα, ζει από το 1989 στον Καναδά και τιμά την πατρίδα της τόσο με το δημοσιογραφικό όσο και με το λογοτεχνικό της έργο αλλά και με την πολυεπίπεδη κοινωνική και πολιτισμική της δραστηριότητα.

Πολίτις του κόσμου, με τις εμπειρίες πολλών τόπων και ανθρώπων στην ανήσυχη σκέψη της, μεταμορφώνει αυτό το απείθαρχο υλικό σε υπάκουες ανθρώπινες λογοτεχνικές αφηγήσεις, ξαναγυρίζοντας νοσταλγικά στις μικρές πατρίδες της αφετηρίας της. Οι χρόνοι αλληλοδιαπλέκονται και συνεργούν στην κατανόηση του παρόντος των ηρώων της. Και επιλεκτικά των ηρωίδων της. Ανθρώπινες σχέσεις, φιλίες, προσδοκίες, σχέδια –ένας ιστός καλοδουλεμένων με τη σκέψη και το όνειρο προοπτικών- συγκρούεται με τις ματαιώσεις, τις διαψεύσεις, την παντοδυναμία κάποτε του τυχαίου.

Tο νέο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη «Ξυπόλυτες στην άμμο» (εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2014), αποτελεί συνέχεια του μυθιστορήματός της «Ψηλά τακούνια για πάντα» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006 και εκδ. Αρμός, Αθήνα 2014). Θα το χαρακτήριζα ως τη μυθιστορική μετάπλαση του νόστου της συγγραφέως, όχι μονάχα της πατρώας γης, αλλά και των Ψηλών τακουνιών της πρώτης νεότητας, αυτής που γευτήκαμε ανάμεσα στις έξι συμμαθήτριες: τη Τζούλια, τη Νάνσυ, την Έμυ, τη Μαρία, την Αθηνά, την Καίτη, στο τρικυμισμένο χρονικό προς μιαν αιφνίδια και οδυνηρή ενηλικίωση, με την αποτρόπαια αυτοκτονία του Τηλέμαχου Παπαμηνά, του πατέρα της Τζούλιας, τη μέρα ακριβώς της αποφοίτησής τους από το σχολείο του νησιού τους. Τότε που είχαν αρχίσει να σμιλεύουν με χαρούμενα χρώματα το «έπος» της απελευθέρωσής τους και να αφήνονται στο ονειροπόλημα που ύφαιναν για το μέλλον τους . Έκτοτε μια λίμνη αίματος μέσα στην ηχηρή αντίθεση της λευκής πορσελάνινης μπανιέρας, θ\'ανοίξει το διαμέτρημα ενός πελώριου εφιάλτη για τη Τζούλια, που η σκιά του θα βαραίνει τη ζώσα μνήμη όλων τους. Και θα προσθέσει στη ζωή τους, μαζί με του χρόνου τις «έντεχνες» επιλογές, όχι μόνον πρόσωπα και καταστάσεις αλλά και τόπους, περισσότερο ή λιγότερο μακρινούς, εμπλουτίζοντας τον οικείο πολιτισμό του νησιού τους με τις εμπειρίες και τις διαψεύσεις άλλων προσμονών, που προσπαθούν να φιλιώσουν μέσα στους αλλότριους χρόνους τους.

Έξι γυναίκες –με προεξάρχουσα τη Τζούλια- οι πρωταγωνίστριες και στα δυο μυθιστορήματα της συγγραφέως. Συμμαθήτριες και φίλες στο σχολείο, «κολλητές» σε όλη τη μαθητική τους ζωή υπόσχονται τη μέρα της αποφοίτησής τους να μη χαθούν ποτέ και να βρεθούν ξανά όλες μαζί εκεί στη στροφή για τα σαράντα τους χρόνια. Και τότε θα έχουν τόσα πολλά να πουν... Και πράγματι βρέθηκαν. Στο Κεμπέκ του Καναδά, όπου η Τζούλια, η πληγωμένη καίρια από το αποτρόπαιο τέλος του πατέρα της, φυγαδεύεται αμέσως μετά την οικογενειακή τραγωδία ώστε να μπορέσει να επουλώσει τα ψυχικά της τραύματα και να δημιουργήσει συνθήκες συνέχειας στη ζωή της.

Η συνάντησή τους θα δώσει έξι διαφορετικά σενάρια της ατομικής ενηλικίωσης και ταυτόχρονα το ψυχολογικό οδοιπορικό της συνολικής γυναικείας ενηλικίωσης. Γιατί το έργο της Ιουστίνης Φραγκούλη, Ξυπόλυτες στην άμμο-πέρα από τις συναισθηματικές επιστροφές και τους απολογισμούς ενώπιον του χρόνου-δεν είναι παρά η σπουδή της ωρίμανσης, μια μακρά διάρκεια φεμινιστικής και μάλλον μεταφεμινιστικής αφήγησης, που υπογράφει το ελεγείο των αλληλοδιάδοχων διαψεύσεων.

Σαν χρονικό των διαψεύσεων μοιάζει το μυθιστόρημα, με προεξάρχουσα εμπειρία την ερωτική-συζυγική. Σ\'αυτό το πεδίο συγκρούεται η πρώτη παραμυθική σύλληψη του κόσμου των γυναικών με την εμπράγματη αποδοχή του. Πελώρια αντίθεση η ποιητική ιδανίκευση του έρωτα στην εφηβική φαντασίωση με το ανατρεπτικό σκηνικό της πεζής καθημερινότητας της συζυγικής συμβίωσης. Χαοτικές διαφορές χαρακτήρων και προσμονών, ανοίκειες και άφιλες εμπειρίες, αποξένωση, συμβιβασμός. Ανοχή. Ανάκληση στη μνήμη όσων δραματοποιούν τις ζωές τους. Μια εμπειρική ψυχολογία, με διεισδύσεις στα ενδότερα της ψυχής και ερμηνείες , ενοχές και απενοχοποιήσεις κατακλύζει το έργο, καθώς εστιάζει σε ψυχικά συμβάντα και ψυχολογικά τοπία μιας ήσυχα τρωμένης ψυχικής και συναισθηματικής ενδοχώρας.

Oι συμμαθήτριες της Τζούλιας δεν είναι ικανοποιημένες από την αναμέτρηση με τη ζωή και τις προσδοκίες τους. Οι γάμοι τους προπάντων-πέντε διαφορετικά σενάρια-και οι συζυγικές τους σχέσεις έχουν περάσει προ πολλού σε μια προϊούσα κόπωση, που διαβιβρώσκει τα κύτταρα και τα αισθήματά τους και αναρριπίζει συγκρουσιακές καταστάσεις, ανάμεσα στην καριέρα και την οικογένεια, ανάμεσα στα παιδιά και τους συζύγους, ανάμεσα στις συζυγικές και τις αθέμιτες εξωσυζυγικές σχέσεις, με ακραία περίπτωση εκείνη της Καίτης και του φαλλοκράτη συζύγου της γιατρού, σχέση που τελικά θα καταλήξει σε διαζύγιο. Διάχυτος ερωτισμός κατακλύζει τις σελίδες του βιβλίου, πότε με τη μορφή της εφηβικής φαντασίωσης, καθώς οι πενηντάχρονες πια γυναίκες αναμιμνήσκονται τη νεότητα. Και πότε με τη μορφή τυχαίων συναντήσεων και περιστατικών που τις ωθούν να ξαναζήσουν τον έρωτα στην όποια του εκδοχή, αναζητώντας το ξανάνιωμα μιας ζωής που έχει προ πολλού χαθεί στην πλήξη και στην ανυπόφορη frustration.

Ακραία περίπτωση εκείνη της Καίτης και του φαλλοκράτη συζύγου της μεγαλογιατρού, \"του άντρα πολλών γυναικών», ένα διαρκές μαρτύριο αναξιοπρέπειας και ταπείνωσης για την Καίτη, που τελικά θα καταλήξει σε διαζύγιο. Και της ασυγκράτητης Νάνσυς, που μετά από κάθε ερωτική περιπέτεια ξαναγυρίζει ανανεωμένη στον στωικό σύζυγο. «Μα ναι, οι άνθρωποι ερωτεύονται, θα πει η Νάνσυ, συναρμολογώντας την ηχηρή ρητορική της γύρω από τον παράνομο έρωτα, «και θεωρούν πως ήρθε το τέλος του κόσμου. Πως μπορούν να ζήσουν αιώνια με το ίδιο ταίρι, πως το πάθος τους θα προσυπογράψει το γάμο τους. Αστεία υπόθεση! Μετά από μια τριετία καταλήγουν να αδιαφορούν ο ένας για τον άλλο, να βαριούνται αφόρητα, καταφεύγοντας στον καναπέ του σαλονιού και βλέποντας τηλεόραση. Όταν έρθουν και τα παιδιά, εκεί ο γάμος γίνεται κανονικό πλυντήριο της αναπαραγωγής...».

Η συνήθεια, και η διαβρωτική πλήξη. Κι αυτό είναι ακόμη ένα από τα στοιχεία που αναδεικνύει η συγγραφέας καθώς πορεύεται εκμυστηρευτικά και ενσυναισθητικά στα μυστικά των ώριμων πια συμμαθητριών: η δραματικότητα της πλήξης. Η απλή διεκπεραίωση της ζωής χωρίς εξάρσεις, προσμονές και κορυφώσεις, η γεωγραφία των ψυχικών συμβάντων της καθημερινότητας, που γίνεται το ευθύγραμμο ψυχογράφημα της πλήξης, ισοδύναμης του καθημερινού θανάτου, όχι της βιολογίας, αλλά ενός διαβρωτικού εμποτίσματος της ψυχής που τιτρώσκει τις βασικές ψυχικές και συναισθηματικές λειτουργίες ακυρώνοντας το νόημα. Και που οδηγεί στην εκ νέου αναζήτηση του έρωτα-του απαγορευμένου έρωτα πια- ο οποίος λειτουργεί ως καθαρτήρια πράξη από την τοξικότητα της καθημερινής τους ζωής.

Σ\'αυτή τη φάση της ζωής τους επιθυμούν τη συμφιλίωση με το είναι τους, τη συνδιαλλαγή των αλληλοσυγκρουόμενων χρόνων τους, την ενσυνείδητη αποδοχή της πραγματικότητας του παρόντος, αποκαθαρμένης από βιώματα και χαμένες προσδοκίες. Το νησί τους, ο τόπος που γεννήθηκαν και έζησαν την ανέμελη εφηβεία τους, ο τόπος που βίαια τις ενηλικίωσε, θα επιλεγεί για να παιχτεί το επιλογικό σενάριο της λύτρωσης, αλλά και το καθαρτήριο «τέλος», ο κεντρικός μυθιστορικός στόχος της συγγραφέως, που κινεί πίσω από όλους τους ελάσσονες εγκιβωτισμούς, τον κύριο ρυθμό της «ιστορίας» της.

Όλα τα ψυχικά συμπαρακόλουθα των επιλογών τους θα παρελαύνουν πίσω από ένα διαρκές και αήττητο gros plan που θα φιλοξενεί τις συγκλίνουσες αναμνήσεις τους και κύρια θα εστιάζει στο πελώριο κόκκινο ηφαίστειο της αυτοκτονίας του Τηλέμαχου Παπαμηνά. Η Τζούλια θα επιστρέψει μετά από τριάντα δύο χρόνια ξενιτιάς και κει στη γενέτειρα θα τολμήσει τη λύση και την επώδυνη συμφιλίωση με το παρελθόν της. Έχει, ωστόσο, προηγηθεί μια επίπονη ψυχική προετοιμασία.

Η Τζούλια θα ξεπεράσει τους μακροχρόνιους ενδοιασμούς και τους φόβους της και θ\'αρχίσει ψυχοθεραπεία στον Έλληνα ψυχίατρο, κατακτώντας την αυθεντικότητα του υποσυνειδήτου της μέσ\'από την ελληνική, τη μητρική της γλώσσα. Ό,τι έχει τραυματίσει ανεπούλωτα την ψυχή της είναι συνυφασμένο με την πατρίδα και τη γλώσσα της, κι αυτές ως μέσον θεραπευτικό μπορούν να την οδηγήσουν στη λύτρωση, στην τελική κάθαρση των παθών της. Οι ψυχολογικές κορυφώσεις, οι εσωτερικοί μονόλογοι, οι διαλογισμοί με το παρελθόν και το παρόν, τα ψυχικά πάθη και η συναισθηματική διατάραξη και η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στην απόφαση και την πράξη, συνθέτουν στην πορεία προς τη λύτρωση, το στημένο πάνω στην ψυχαναλυτική σπουδή ευπαθές σκηνικό των ψυχικών μεταμορφώσεων της πρωταγωνίστριας και των παράλληλων ιστοριών των άλλων γυναικών της μυθιστορικής αφήγησης.

Κορυφαίες στιγμές συναισθηματικής φόρτισης, γνήσιες ψυχαναλυτικές-φροϋδικές οντότητες, είναι τα όνειρα της Τζούλιας, η μεταγραφή και ταυτόχρονα η απελευθέρωση του αιχμάλωτου στις πληγές της υποσυνειδήτου. Είναι η γνωριμία με την προσωπική τραγωδία του πατέρα της, του πρωταγωνιστή της ψυχικής της βασάνου, που δεσπόζει πάντοτε σαν μια κόκκινη αιμάτινη κηλίδα στη σκέψη και στην τέχνη της.

Η συγγραφέας ξέρει να αναγιγνώσκει και να αναλύει την ψυχική ενδοχώρα, παίζοντας με αντιθέσεις και συγκρούσεις, με ισχυρή και ασθενική βούληση, με την ισορροπία και την αυτοκαταστροφή, με τα όρια ανάμεσα στο φυσιολογικό και τις υπερβάσεις του, τις ψυχοπαθολογικές αποκλίσεις του. Ξέρει, επίσης, την ευάλωτη ψυχολογία των ηλικιακών μεταβάσεων, στην οποία ενδίδει με συμβολικές χειρονομίες τόσο περιεκτικές νοήματος! Οι συμμαθήτριες, 32 χρόνια μετά το σχολείο και δέκα χρόνια μετά το ραντεβού με την πρώτη ενηλικίωση στο Κεμπέκ του Καναδά, χαμηλώνουν συμβολιστικά τα τακούνια τους, εγκαταλείποντας τον αισθησιακό ερωτισμό της νεότητας και ακολουθώντας τον στέρεο βηματισμό της ώριμης γυναικείας ενηλικίωσης.

Θα βαδίσουν στις παραλίες του νησιού τους, πάνω στην άμμο ξυπόλυτες, έχοντας βιώσει πολλαπλά πένθη και απώλειες: βιολογικοί θάνατοι γονιών-η μητέρα της Αθηνάς-, νοητικοί θάνατοι-το αλτσχάιμερ της Τζένης Παπαμηνά, της μητέρας της Τζούλιας, θάνατοι της συζυγίας-συμβιβασμοί και διαζύγια, θάνατοι συν-αισθημάτων-η αήττητη ταυτότητα της εφηβείας-. Θα συντροφέψουν τη Τζούλια στην ψυχική της περιπέτεια –προετοιμασία πολλών χρόνων-να αντικρίσει κατάματα την αστείρευτη ροή του κόκκινου αίματος, που θα πραϋνθεί μέσ\'από τη σκέπη των κόκκινων τριαντάφυλλων που στεγάζουν στο παραμυθητικό όνειρό της το ζεστό ακόμα σώμα του πατέρα της. Ο γενέθλιος τόπος αναγεννιέται στο συναπάντημά τους εκεί, η συνείδησή τους αποκαθαίρεται γαλήνια από το τυραννικό φορτίο της μνήμης.

Στο καφενείο των Πλατανιών, στη λιμνοθάλασσα, στους Μύλους, στα σοκάκια της γειτονιάς, στον κορυφαία δραματικό μονόλογο των αναμνήσεων της Τζούλιας στο κοιμητήριο, και στον συγκλονιστικό επίλογο στη Δημόσια Βιβλιοθήκη, που θα φιλοξενήσει τη μεγάλη σκηνοθεσία της έκπληξης- επιτομή του θριάμβου της φιλίας και της ανθρώπινης εγγύτητας.

Και η μικρή Γιολάντα, σύμβολο των ανανεούμενων επιστροφών της ζωής, θα παίζει στο στενό το παραμύθι της παιδικής φαντασίωσης που χρόνια μετά θα μετατρέπεται στους ρεαλισμούς της πραγματικότητας. Και η συγγραφέας θα ζωγραφίζει με την αφηγηματική της μαεστρία και την ψυχική της ενσυναίσθηση το χρονικό αυτών των μεγάλων διαδρομών-που είναι η ίδια η αλήθεια της ανθρώπινης ζωής. Και θα αφήνει στη φιλία και στην ομορφιά της αγάπης το μυστικό της διαφυλικής προσέγγισης, το μυστικό της κάθαρσης από τις τοξίνες της καθημερινής ματαίωσης.
27/05/2014: Κώστας Μαρδάς Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
Του Κώστα Μαρδά

Η Τζούλια, η Έμυ, η Καίτη, η Αθηνά, η Μαρία και η Νάνσυ, έξι συμμαθήτριες από τη Λευκάδα, είναι οι ηρωίδες του νέου μυθιστορήματος της Ιουστίνης Φραγκούλη, που μιλά για το άνθος αλλά και τη φθορά του σώματος και των γυναικείων αισθημάτων.

Έξι γυναίκες ζητούν συγγραφέα. Και την βρήκαν στο πρόσωπο της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη, η οποία παρουσιάζει το καινούριο της μυθιστόρημα «Ξυπόλητες στην άμμο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός.

Η Τζούλια, η Έμυ, η Καίτη, η Αθηνά, η Μαρία και η Νάνσυ, έξι συμμαθήτριες από τη Λευκάδα, ταξίδεψαν ένα καλοκαίρι στο κρύο Κεμπέκ του Καναδά για να σβήσουν τα κεράκια των σαράντα τους χρόνων, δύο δεκαετίες μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο. Τις είχε προσκαλέσει η Τζούλια, η κύρια πρωταγωνίστρια της ιστορίας, την οποία είχε στείλει στο θείο και στη θεία της στο Μόντρεαλ η μητέρα της –«η αλαζονεία της ελαφρότητας»- για να σβηστεί από μέσα της η εικόνα του αυτόχειρα πατέρα της.

Όμως, παρά τον πετυχημένο γάμο της με τον γαλλοκαναδό Στεφάν, η φτασμένη ζωγράφος Τζούλια δεν λέει να ξεπεράσει εκείνη τη φοβερή στιγμή των εφηβικών της χρόνων: Την ημέρα της αποφοίτησής της η χαρά της μετατράπηκε σε πόνο φρικτό, καθώς αντίκρισε τον αγαπημένο της πατέρα μέσα σε μια λίμνη αίματος, στην μπανιέρα του σπιτιού τους, μαχαιρωμένο με τα ίδια του τα χέρια.

Κάθε γυναίκα και μια ιστορία! Η Αθηνά, το αγοροκόριτσο της παρέας, σπούδασε στη Γαλλία αστροφυσικός. Παντρεύτηκε τον Ιγνάτιο, καθηγητή της στο Πολυτεχνείο, μοιράζοντας τη ζωή της ανάμεσα στη Γαλλία, την Ισπανία και την Ελλάδα.

Η Έμυ, η καλλονή, έγειρε κάτω απ’ το βάρος των χρόνων που συσσωρεύτηκαν στο κορμί της. Απογοητευμένη από το μεγάλο της έρωτα, έκανε ένα συμβατικό γάμο, βυθίζοντας τη ζωή της στο παράπονο των ανεκπλήρωτων πόθων στο νησί της.

Η Καίτη, που ήταν πλασμένη να γίνει η σταρ του σινεμά, προσγειώθηκε στην πραγματικότητα της ζωής μιας βοηθού ακτινολόγου στο νοσοκομείο του νησιού. Ο γάμος της με το μεγαλογιατρό-διευθυντή του νοσοκομείου κατέληξε σε αποτυχία, αφού εκείνος αποδείχθηκε άντρας πολλών γυναικών.

Η Μαρία , η φρόνιμη της παρέας. Με πτυχίο στην Ελληνική Φιλολογία και μεταπτυχιακά στο Ινστιτούτο της Βενετίας, μαζί με τον συνοδοιπόρο στις σπουδές της Πέτρο, που αργότερα έγινε άντρας της, αναδείχθηκαν σε καθηγητές στο Ιστορικό Αρχαιολογικό της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το γάμο τους απέκτησαν τρία παιδιά. Η Μαρία έκανε όμως την ανατροπή. Ερωτεύτηκε έναν άντρα μικρότερό της.

Η Νάνσυ, η μικρόσωμη ανήσυχη της συντροφιάς, αφού πέρασε μια τρικυμιώδη νεότητα, βυθιζόμενη σε εφήμερους έρωτες, ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Νομική, δένοντας τη προσωπική και επαγγελματική της ζωή με το συνάδελφό της Γεράσιμο. Η αφοσίωση ήταν κάτι… άγνωστο στο προσωπικό της λεξιλόγιο.

Ως εδώ όλα κυλούν συμβατικά. Το βιβλίο απογειώνεται στο κεφάλαιο 10 με τίτλο «Το αμάρτημα του πατρός μου» (σελίδα 160 ). Μετά την ανακουφιστική εκμυστήρευση της πατρικής αυτοκτονίας σε έναν ελληνοκαναδό ψυχίατρο, εκμυστήρευση στην αγαπημένη της ελληνική γλώσσα, η Τζούλια πήρε το θάρρος. Έσπευσε στο σπίτι της λατρεμένης της θείας, που την είχε σαν μητέρα και της ζητάει να ανοίξει το μπαούλο με τα γράμματα της μητέρας της τα οποία αρνιόταν τόσα χρόνια να διαβάσει. Και αρνιόταν γιατί δεν της συγχώρεσε ποτέ την εξορία της στο γοητευτικό αλλά μελαγχολικό Μόντρεαλ, κόβοντας της τον ομφάλιο λώρο με το νησί των παιδικών της χρόνων, αυτό το προσωπικό βασίλειο ευτυχίας με τα καλντερίμια και τους μαθητικούς έρωτες.

Στο κεφάλαιο 12 με τίτλο «Μια πύρρειος νίκη» στις σελίδες 197- 200 η συγγραφέας κάνει τον αναγνώστη να ανατριχιάζει από συγκίνηση με το όνειρο- εφιάλτη, περιγράφοντας τον ευσυνείδητο τραπεζικό υπάλληλο πατέρα της στη μπανιέρα γεμάτη ροδοπέταλα, αφηγούμενη έναν τραγικό διάλογο πατέρας - κόρης. Εκεί ο ευαίσθητος πατέρας εξηγεί ότι οδηγήθηκε σε αυτό το τέλος για να λυτρωθεί «από τους ύπουλους πόνους της ψυχής που κανείς γιατρός δεν μπορεί να διαγνώσει...».

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα αυτό-ψυχανάλυσης μέσω της αφήγησης. Ένα ιστόρημα ψυχής, μνήμης, ανεμελιάς, αντιθέσεων, παιγνιδιών, ονείρων, οικογένειας, καριέρας, ατομικότητας, μα πάνω απ’ όλα μυθιστόρημα για το άνθος αλλά και τη φθορά του σώματος και των γυναικείων αισθημάτων. Για τις υπάρξεις που στέκονται σε παιδικά πέδιλα κι ύστερα σε δεκάποντες γόβες και, καθώς τις βλέπεις να λικνίζονται αυτάρεσκα, δεν μπορείς να υποψιαστείς πως μια στάμπα αίματος τις σημαδεύει βαθειά εντός τους.

Έξι γυναίκες της σύγχρονης Ελλάδας ( που αναρωτιέσαι μήπως είναι μία; ) και ένας πατέρας στο αίμα της μνήμης.
16/05/2014: Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδων Αστέρων!
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
ΕΛΕΓΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΦΥΛΛΟ

Το νέο μυθιστόρημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη «Ξυπόλητες στην Άμμο» είναι προϊόν ωριμότητας και βαθειάς παρατήρησης του γυναικείου ψυχισμού. Η συγγραφέας παρακολουθεί τη ζωή των έξι συμμαθητριών όπως διαγράφεται στην ωριμότητά τους με τις αποκλίσεις από τα όνειρα της νεότητας.

Αριστοτεχνικά, όπως και στο πρώτο βιβλίο «Ψηλά Τακούνια Για Πάντα» της διλογίας, η Φραγκούλη τέμνει εγκαρσίως και καθέτως τις ζωές των συμμαθητριών της, ορίζοντας το πλαίσιο της κοινής αναφοράς που δεν είναι άλλο από το νησί όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι πρωταγωνίστριες των δύο μυθιστορημάτων της.

Στο πρώτο μέρος του νέου βιβλίου η συγγραφέας παίρνει τις συμμαθήτριες από το Κεμπέκ όπου τις είχε αφήσει στο πανηγυρικό πάρτυ των 40 τους χρόνων (μετά την πρόσκληση της πρωταγωνίστριας Τζούλιας), και τις επαναφέρει στις καθημερινές ζωές τους.

Η Αθηνά στη Γαλλία παλεύει με το σύνδρομο της νοσταλγίας, η Έμυ με το γάμο του συμβιβασμού, η Καίτη με τον άπιστο και αλκοολικό σύζυγο, η Μαρία με την ουτοπία του έρωτα, η Νάνσυ με την άστατη φύση της. Και η Τζούλια αγωνίζεται να λυτρωθεί από το τραύμα της αυτοκτονίας του πατέρα της φτάνοντας στα σκαλοπάτια του ψυχίατρου.

Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου οι έξι γυναίκες σμίγουν τελικά στο νησί τους. Η μεγαλύτερη κατάκτηση είναι εκείνη της Τζούλιας που επιστρέφει στο πατρικό της σπίτι, εκεί όπου το αίμα του πατέρα της κύλησε από το μαχαίρι στα σπλάχνα του ακυρώνοντας τη ζωή της.

Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη στο μυθιστόρημά της «Ξυπόλητες στην Άμμο» γράφει πραγματική λογοτεχνία ξεπερνώντας τα ταμπού της μυθιστορίας. Πλάθει τις ηρωίδες της καθημερινές και ανθρώπινες με πόνους στα κουρασμένα πέλματα, έτοιμες να στολιστούν τα Ψηλά Τακούνια και βιαστικές να τα ακουμπήσουν στην Άμμο για να περπατήσουν ... Ξυπόλητες!

Αυτός ο βαθύς συμβολισμός της απελευθέρωσης με το βάδισμα στα γυμνά πέλματα της ωριμότητας, κάνει το μυθιστόρημα μια πραγματική ελεγεία για τη γυναικεία φύση.

Γενικά, το έργο μέσα από την εξελικτική πορεία της ζωής των έξι συμμαθητριών κινείται σε τρείς μεγάλους άξονες:

Τη σχέση της κόρης με τον πατέρα, που στο έργο αυτό φτάνει στο αποκορύφωμά της. Την αναπόδραστη νοσταλγία των ανθρώπων που η μοίρα ή η επιλογή τους έχει σκορπίσει μακριά στην ξένη. Το μεγάλο υπαρξιακό ερώτημα της ψυχικής απόκλισης, που παραμένει ένας αναπάντητος γρίφος για τη συγγραφέα.

Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη έγραψε ένα αριστούργημα πατώντας στη γερή αρχιτεκτονική του αρχαίου δράματος. Ξεκίνησε με τα «Ψηλά Τακούνια» χτίζοντας προοδευτικά τις προσωπικότητες των συμμαθητριών της και κατέληξε τοποθετώντας τις να περπατούν όλες μαζί «Ξυπόλητες στην Άμμο» της γενέτειράς τους, χέρι-χέρι στο όνομα της φιλίας και των κοινών βιωμάτων.

Τα πολυδιάστατα μηνύματα του βιβλίου παραπέμπουν όντως στους στίχους από το ποίημα του Κώστα Βάρναλη, που η συγγραφέας χρησιμοποιεί ως προμετωπίδα στο νέο της βιβλίο:

«Ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής»!

+Σπυρίδων,
Πρώην Αρχιεπίσκοπος Αμερικής
Όλες οι κριτικές
Εισαγωγή Κριτικής:
Όνομα:
Επίθετο:
e-mail*:
Αξιολόγηση: Δεν μου αρέσει Μου αρέσει
Το e-mail σας δεν θα εμφανίζεται στις σελίδες μας και ζητείται για λόγους ασφαλείας.
Οι εκδόσεις Αρμος δεν θα χρησιμοποιήσουν τα προσωπικά σας δεδομένα χωρίς την άδειά σας.
Για περισσότερα δείτε εδώ:  Προσωπικά δεδομένα
Videos:
Πελάτες που αγόρασαν αυτόν τον τίτλο αγόρασαν επίσης και τα
Ψυχολογικές παγίδες  (4η Έκδοση)
Ψυχολογικές παγίδες (4η Έκδοση)
Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)
Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)
Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια  (53η Έκδοση)
Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια (53η Έκδοση)
Ψηλά τακούνια για πάντα
Ψηλά τακούνια για πάντα
Παθήματα Γονέων (3η Έκδοση)
Παθήματα Γονέων (3η Έκδοση)
Κορίτσια με καλή ανατροφή
Κορίτσια με καλή ανατροφή
Νέα - Εκδηλώσεις
Πολύμέσα - Videos
3 KAVALEROS
Bestsellers
01.ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΜΙΑ ΑΡΧΗ, κείμενα αυτογνωσίας για ζωή δίχως φόβο κι ενοχή (9η)
02.Όλα είναι δρόμος (7η Έκδοση)
03.ΑΠΟ ΤΗΝ 25η ΩΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΩΡΑ, το αίνιγμα της σχέσης με τον πατέρα. (Εισαγωγή-Απόδοση: ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ)
04.Ξυπόλυτες στην άμμο
05.Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά (5η Έκδοση)
06.Goodbye κύριε Φρόϋντ
07.Επιστολές σε έναν νεαρό ποιητή
08.ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΕΧΕΙ ΡΕΠΟ, βιβλίο πρῶτο
09.Όλοι φοβούνται τον έρωτα (10η Έκδοση)
10.Η αστική τάξη πάει στον παράδεισο
ΜΕΣΚ1
Zepatos
Katalogos
PSIHIS
Αποστολή & Επιστροφές | Προσωπικά δεδομένα | Όροι χρήσης | Προσφορές | Newsletter | Site Map | Επικοινωνία
Copyright © 2017 Εκδόσεις Αρμός - Created by Batsioulas Solutions - v0.91