 |
Πηνελόπη, αγαπητή Πηνελόπη Χρυσοβέργη, δεν ξέρω αλήθεια τι να πω ύστερα από το διάβασμα του βιβλίου σου \"Απόδραση στην πεντηκοστή ενάτη οδό\".
Όπως εσένα σε φευγάτεψε ο άνεμος του Βοριά \"στις κορυφές των σύννεφων\" (σελ 7), έτσι και εμένα με φευγάτεψε σε μία ρωγμή κρυφή στο στήθος μου όπου κύλησε η πλήμμυρα της ψυχής σου. Απ΄τον κόσμο σου ένας κόμπος μένει στο λαιμό, ένας λυγμός στο στήθος που σε μαγκώνει. Είναι άραγε μόνο προσωπική μου αίσθηση αυτή ή κι εκείνοι που θα διαβάσουν τα ποιήματά σου θα βρεθούν στον κόσμο τον παλλόμενο, κόσμο ευρηματικών εικόνων, κόσμο γεμάτο πόνο, πάθος, φλόγα, έρωτα, απάρνηση, κόσμο που έχει προσωπική φωνή, που δεν χωράει σε λέξεις, που ορμάει σαν χείμαρρος.
Δεν κάνω κριτική, απλά προτρέπω: Διαβάστε τη συλλογή \"Απόδραση στην πεντηκοστή ενάτη οδό\". Η ποίηση αφήνει αποτύπωμα μέσα μας και τα ποιήματα της Χρυσοβέργη το πετυχαίνουν. |
 |
|