Αρχή  |   Ο λογαριασμός μου  |   Checkout  |   Επικοινωνία
 Καλάθι αγορών: 0 τεμάχια
Αναζήτηση:     Σύνθετη αναζήτηση
Κατηγορίες
ZAX1
Επιλογές
Newsletter
SEPTEMBRIOS14SELIDODEIKTES
Κριτικές
Η ενοχή της χαράς (5η Έκδοση)
Κωνσταντίνος Πλιακοπάνος
Ημερομηνία καταχώρισης: 21/06/2017
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
Η ενοχή της χαράς (5η Έκδοση) Πού, πώς και πότε διαστρεβλώθηκε και αμβλύνθηκε αυτή η ατμόσφαιρα του Χριστιανισμού; ―ή μάλλον, πού, πώς και πότε οι Χριστιανοί άρχισαν να κωφεύουν στη χαρά; Πού, πώς και πότε η Εκκλησία, αντί ν’ απελευθερώνει τους βασανισμένους ανθρώπους, άρχισε να τους εκφοβίζει και να τους τρομοκρατεί με σαδιστικό τρόπο;

Βαθμολογία: 5 από 5 αστέρια! [5 από 5 αστέρια!]
Η αγάπη στην πρίζα (5η Έκδοση)
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΔΕΜΙΡΤΖΙΔΟΥ
Ημερομηνία καταχώρισης: 12/05/2017
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Η αγάπη στην πρίζα (5η Έκδοση) Aπό το άνοιγμα του βιβλίου εκπλήσσεσαι ευχάριστα από την χρήση της παραδοσιακής μας δημοτικής γραφής με όλα τα σημεία στίξης και τα διπλά σύμφωνα που είναι απαραίτητα για να ερμηνεύσεις λέξεις και καταστάσεις. Αυτό είναι αρωγός στο να εμβαθύνεις ψυχικά στο κείμενο να ταυτιστείς και να λυτρωθείς σε πολλά σημεία. Η σύνταξη και ο τρόπος γραφής απογειώνουν ένα υπέροχο περιεχόμενο που αναλύει τόσο απλά όσο και διεξοδικά, τις συμπληγάδες που ταλανίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και σε κατευθύνουν να βρεις τα διέξοδά σου σε προσωπικούς προβληματισμούς και αδιέξοδα. Ο τρόπος που προσεγγίζει ο συγγραφέας τον αναγνώστη είναι μοναδικός, καθώς του επιτρέπει να οικειοποιείται το περιεχόμενο και να αφυπνίζει ευαισθησίες και συναισθήματα που βρίσκονται σε λήθαργο. Είναι βάλσαμο ψυχής τέτοια βιβλία στο σπίτι μας και υποδεικνύουν πως ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να επηρεάσουν προς το καλό τις γρατζουνισμένες από νύχια ψυχές. Ευχαριστούμε τις εκδόσεις Αρμός που δώσαν πνοή στην ψυχή του δικού μας Ιάκωβου!!!

Βαθμολογία: 5 από 5 αστέρια! [5 από 5 αστέρια!]
Ποιος σκότωσε τον θεό του έρωτα;
Αντιγόνη Χατζηβασιλείου
Ημερομηνία καταχώρισης: 30/04/2017
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Ποιος σκότωσε τον θεό του έρωτα; ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ, ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟΤΑΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΜΕ ΠΟΛΥ ΝΟΗΜΑ!
Τέτοιο μυθιστόρημα από Έλληνες συγγραφείς, δεν έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Διαβάζω κάθε χρόνο 15 έως 25 μυθιστορήματα κυρίως ξένων συυγραφέων και λιγότερο ελλήνων. Αυτό όμως, μετά τις πρώτες σελίδες με καθήλωσε και δεν μπορούσα να το αφήσω από το χέρι μου, παρά μόνον όταν το τέλειωσα σε 10 περίπου ώρες, καταγοητευμένη.
Ο θανατηφόρος έρωτας είναι ο ισχυρότατος συνεκτικός ιστός που με παρέσυρε σ᾽ένα μοναδικό κι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό ταξίδι μέσα στον ραγδαία τροποποιό χρόνο. Οι έντονες συγκρούσεις μεταξύ δυσμετάλλακτων νοοτροπιών της μικρής, φτωχικής, προνεωτερικής κοινωνίας και του άγνωστου κοσμοπολιτισμού του ρέοντος χρήματος και των πρωτόγνωρων ηθών που έφερε στην περιοχή της Πεσινέ στην Βοιωτία, μαζί με τους ξένους εργάτες, η ανάπτυξη.
Η ανεπητίδευτη γλώσσα και η καλοσχεδιασμένη δομή, συντελούν ώστε ο αναγνώστης να απολαμβάνει κυριολεκτικά την καθαρότητα της ιστορικής ματιάς και την πλοκή με τις συνεχείς, ώς το τέλος, ανατροπές.
Είναι το καλύτερο μυθιστόρημα που έχω διαβάσει το τελευταίο καιρό και μακάρι να το διαβάσουν πολλοί ώστε να το απολαύσουν, αλλά και να μάθουν και να προβληματιστούν. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Μόνο μια τελευταία λέξη: συγχαρητήρια!

Βαθμολογία: 5 από 5 αστέρια! [5 από 5 αστέρια!]
Ποιος σκότωσε τον θεό του έρωτα;
Μάρω Βαμβουνάκη
Ημερομηνία καταχώρισης: 29/04/2017
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
2 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Ποιος σκότωσε τον θεό του έρωτα; Χθες το βράδυ το τελείωσα. Πολύ καλό βιβλίο, διαυγής γραφή ακόμα και σε θολά περάσματα, εξαιρετικές ιδέες, αίνιγμα, πρωτοτυπία που όσο προχωράς αυξάνει με αγωνία καλού αστυνομικού, και γύρω γύρω μια πολύτιμη τοιχογραφία-ιστορία, ένα ποιητικό χρονικό της γης της Βοιωτίας, της παράδοξης εμφύτευσης της Πεσινέ, και άλλα και άλλα...Εντυπωσιακό!

Βαθμολογία: 5 από 5 αστέρια! [5 από 5 αστέρια!]
Ένα Παραμύθι της Ανατολής
Τασούλα Καραγεωργίου
Ημερομηνία καταχώρισης: 11/04/2017
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
1 ψήφος)
(0%
0 ψήφοι)
Ένα Παραμύθι της Ανατολής Νίκος Μαρτίνος, «Ένα παραμύθι της Ανατολής»

Το μυθιστόρημα του Νίκου Μαρτίνου δικαιώνει τον τίτλο του: είναι «Ένα παραμύθι της Ανατολής», που διαθέτει πράγματι όλα τα χαρακτηριστικά ενός παραμυθιού ή αν θέλετε ενός μικρού έπους. Ο συνεταιρισμός Μιχαλιού και καπετάν Γιάννη (ενός παμπόνηρου εμπόρου κι ενός πολύπειρου ναυτικού) προϋποθέτει την οργάνωση μιας μικρή εκστρατείας. Πρόκειται για ένα ναυτικό ταξίδι με αφετηρία ένα μικρό και μάλλον άγονο νησί του Αιγαίου (δεν κατονομάζεται στο βιβλίο) με προορισμό την Ανατολή και μάλιστα την εύφορη γη της Ιωνίας, που πραγματοποιείται σε χρόνο, ο οποίος αορίστως τοποθετείται λίγο προτού ξεσπάσουν οι βαλκανικοί πόλεμοι του 12-13. Στόχος το εμπόριο και μάλιστα το λαθραίο με όλους τους κινδύνους που συνεπάγεται:

«Το κοντραμπάντο είχε να κάνει πολύ λιγότερο με κάποιους κανόνες του εμπορίου που παραβιάζονταν και είχαν μπει για να γεμίζουν τα δημόσια ταμεία, όταν και όπου δεν τα κατάκλεβαν, και πολύ περισσότερο με την αξιοσύνη και τη λεβεντιά των κοντραμπατζήδων που τα ᾿βαζαν συχνά όχι μόνο με ζαπτιέδες και τελωνειακούς, αλλά πιο πολύ με τους ληστοπεράτες –αυτούς που παραμόνευαν κρυμμένοι σ’ απόμερα νησόπουλα κι αυλάκια να κάνουνε ρεσάλτο και να διαγουμίσουν τα εμπορικά πλοία σπέρνοντας τον τρόμο» (σ.50)

Αξίζει να προσεχθούν οι δυο αρετές που προϋποθέτουν την επιτυχή έκβαση μιας τέτοιας περιπέτειας: Η αξιοσύνη και η λεβεντιά είναι ακριβώς τα δυο βασικά συστατικά στοιχεία από τα οποία συντίθεται η προσωπικότητα του ομηρικού Οδυσσέα (πολύμητις, πολύτροπος, πολύτλας δῖος, ἐσθλός, πτολίπορθος χαρακτηρίζεται από τον Όμηρο). Το ήθος του καπετάν Γιάννη αλλά και των συντρόφων του είναι πράγματι ομηρικό: με δόλο και παλικαριά αντιμετωπίζουν νικηφόρα τους βάρβαρους ληστοπειρατές. Σημειώνεται ότι οι ήρωες του Νίκου είναι οπλισμένοι όπως και οι ομηρικοί: τιμούν τα όπλα τους όπως κι εκείνοι. Τα όπλα μάλιστα είναι, όπως θα έλεγε και ο Ρίτσος, συνέχεια του χεριού τους· δεν τα αποχωρίζονται ποτέ σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού: όπως οι επικοί ήρωες, και όπως οι κλέφτες και οι αρματολοί.
Παρόμοια με ό,τι συμβαίνει σε όλες τις επικές ή μυθικές εκστρατείες, έτσι και στο μυθιστόρημα του Νίκου Μαρτίνου, μια ωραία Ελένη (χαρακτηριστικό το όνομα που δίνει στην όμορφη ξανθή κόρη που συναντά ο ήρωας καπετάν Γιάννης την ώρα που εκείνη λευκαινόταν και σιγοτραγουδούσε) σαγηνεύει τον ήρωα στα δίκτυα του έρωτά της και τον οδηγεί στην απόφαση να την πάρει μαζί του στο ταξίδι της επιστροφής αυτήν, τη μάνα και τον αδελφό της. Η συνάντηση των δύο νέων αιωρείται μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας και ανάλογος παραμυθικός χαρακτήρας προσδίδεται στην αφήγηση:

[.…….το πρόσωπό της έλαμπε καθώς τον κοιτούσε και το κορμί της έσφυζε από ζωή. Εκείνος πια δεν ήταν βέβαιος σε ποιο κόσμο ζούσε˙ μήπως η κόρη που είχε μπροστά του δεν ήταν παρά μια φωτεινή οπτασία που δημιούργησε το σαλεμένο του μυαλό ή ήταν η αγαλματένια θεά του έρωτα ή του κυνηγιού που είχε πάρει σάρκα και οστά για να τον σεργιανίσει μέσα στο χρόνο στα μέρη που είχε περιγράψει τόσο ζωηρά στον συνέταιρό του Μιχαλιό ο ελληνιστής γιατρός από τα Σώκια Φαίδων Αδαμαντιάδης; Μόλις συναντήθηκαν οι ματιές τους ήξεραν πως είχαν αγαπηθεί.

«Άκουσα το τραγούδι σου και ήρθα να σε βρω» της είπε.] Θα έλεγα πως η εκούσια αυτή απαγωγή της Ελένης που γίνεται με άκρα μυστικότητα και υπό την απειλή της οργής του σκληρού μπέη, που επίσης την διεκδικεί, παίρνει υπόρρητα διαστάσεις συμβολικές: Ο Νίκος Μαρτίνος απάγει από την Ιωνία τη σαγηνευτική ομορφιά του μικρασιατικού πολιτισμού όπως αυτή συμπυκνώνεται στα μαγευτικά τραγούδια της Ανατολής. Είναι δε από τις πλέον ποιητικές στιγμές της αφήγησης οι έξοχες ηχητικές εικόνες στις οποίες αριστοτεχνικά ο Μαρτίνος ενορχηστρώνει ήχους από ταμπουρά, ούτι, κανονάκι, τουμπελέκι και νέι ακολουθώντας την παπαδιαμαντική παράδοση της γραφής υπό τη μελωδική υπόκρουση νοσταλγικών ακουσμάτων:

«… δειλά δειλά στην αρχή και κάπως αμήχανα, ο οργανοπαίχτης του ταμπουρά ξεκίνησε μ᾿ ένα ταξίμι μήνυμα ερωτικό σε κάποια αγαπημένη που είχε αφήσει πίσω του και που δύσκολα θα την ξανάβρισκε. Το μήνυμα έφτασε στους μεγάλους καλαμιώνες του δέλτα για να ενωθεί αρμονικά με το τρυφερό θρόισμα των φύλλων τους. Το ούτι που μπήκε στη συνέχεια, αφού τόνισε με κάθε τρόπο ότι υπάρχει πλήρης ανταπόκριση στο ερωτικό κάλεσμα, άφηνε στο τέλος κάποιες αμφιβολίες για το αν ο έρωτας που έκαιγε στα σωθικά των δύο αγαπημένων θα μπορούσε ποτέ να ολοκληρωθεί. Προτού συνδεθεί το κανονάκι με την ερωτική ιστορία, ένα ελαφρό κρουστό παίξιμο από το τουμπελέκι επανέφερε τους ακροατές στην πραγματική ζωή υπενθυμίζοντας πως η ζωή είναι μικρή και πρέπει να βιαστούμε. Τα τέσσερα όργανα έσμιξαν σ’ ένα μικρό αλλά μουσικά ταιριαστό μονοφωνικό σύνολο, ενώ το νέι που ακολούθησε, υπογράμμισε μελαγχολικά ότι ο έρωτας είναι βαθύς όσο και το πέλαγος, που όμως όσο και να πιείς δεν θα μπορέσεις ποτέ να σβήσεις τη δίψα σου» (σ.149-150)

Η τελετουργική αυτή διασκέδαση ολοκληρώνεται με τον αμανέ του ήρωα «μέσα σε μια γενική επιδοκιμασία ακόμα και εκείνων που δεν γνώριζαν την ελληνική γλώσσα. «Τι να την κάνω τη ζωή κι ας είν΄ και άλλη τόση, αμάν, αμάν, αφού υπάρχει θάνατος και το κορμί θα λειώσει.»

Καθώς το μυθιστόρημα ολοκληρώνεται με το ταξίδι της επιστροφής στην πατρίδα διαπιστώνουμε ότι ταυτόχρονα ο Νίκος ο Μαρτίνος επιχειρεί με το βιβλίο του αυτό και μια παράλληλη πορεία συγγραφικού νόστου. Πρόκειται για την αναζήτηση ενός υπήνεμου όρμου στα ασφαλή λιμάνια της παλιάς ηθογραφίας, αυτής που συνέδεσε τη γραφή της με τη μοίρα των βασανισμένων κατοίκων του τόπου μας και που μοιάζει σα να ακολουθεί ευλαβικά τα όσα στο «Λαμπριάτικο Ψάλτη» του διακηρύσσει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης:
Τὸ ἐπ᾽ ἐμοί, ἐνόσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δὲν θὰ παύσω πάντοτε, …νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου, νὰ περιγράφω μετ᾽ ἔρωτος τὴν φύσιν καὶ νὰ ζωγραφῶ μετὰ στοργῆς τὰ γνήσια ἑλληνικὰ ἤθη. Ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, Ἱερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου, κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν οὐ μή σου μνησθῶ.
Αυτή τη μνήμη ανακαλεί και ο Νίκος ο Μαρτίνος επιχειρώντας να αναστήσει με τη γλώσσα της λογοτεχνίας το ήθος και τις αξίες ενός κόσμου που χάθηκε: την ντομπροσύνη, την πονηριά και τη λεβεντιά, ενώ παράλληλα αποπειράται μετ’ έρωτος κι αυτός να περιγράψει τη σαγηνευτική φύση του ελληνικού θαλασσινού τοπίου ενωτιζόμενος ολοένα «το αδιάκοπο ερωτικό παιχνίδι της θάλασσας με την αμμουδιά του αυλακιού».

Βαθμολογία: 5 από 5 αστέρια! [5 από 5 αστέρια!]
Τρώμε και ομορφαίνουμε (2η Έκδοση)
Δημήτρης Έξαρχος
Ημερομηνία καταχώρισης: 05/04/2017
Βρήκατε αυτήν την κριτική χρήσιμη;
  (100%
2 ψήφοι)
(0%
0 ψήφοι)
Τρώμε και ομορφαίνουμε (2η Έκδοση) Χρηστικοτατο βιβλίο. Πολύ καλή προσπάθεια.

Βαθμολογία: 5 από 5 αστέρια! [5 από 5 αστέρια!]
Παρουσίαση 1 ως 6 (από 480 κριτικές) Αποτελέσματα:  1  2  3  4  5 ...  [Επόμ. >>] 
Νέα - Εκδηλώσεις
Πολύμέσα - Videos
3 KAVALEROS
Bestsellers
01.Πλάθοντας ευτυχισμένα παιδιά (5η Έκδοση)
02.Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί; (33η Έκδοση)
03.Η ενοχή της χαράς (5η Έκδοση)
04.Πολιτική από στόμα σε στόμα (9η Έκδοση)
05.Λεξικό χωρίς γραβάτα (3η Έκδοση)
06.Στοχασμοί (4η Έκδοση)
07.Έρωτας ή τίποτα (16η Έκδοση)
08.Να θέλεις και να ερωτεύεσαι (2η Έκδοση)
09.Χορεύουμε; Η διαδρομή μιας σχέσης μέσα από μια ψυχαναλυτική ματιά (πρόλογος Ματθαίος Γιωσαφάτ) (2η Έκδοση)
10.Μεγαλώνοντας μέσα στην ελληνική οικογένεια (53η Έκδοση)
ΜΕΣΚ1
Mourtos
Katalogos
PSIHIS
Αποστολή & Επιστροφές | Προσωπικά δεδομένα | Όροι χρήσης | Προσφορές | Newsletter | Site Map | Επικοινωνία
Copyright © 2017 Εκδόσεις Αρμός - Created by Batsioulas Solutions - v0.91